No Name Land

Η δική μου κοντινή Αργεντινή (της δεκαετίας του '70)

2011-08-03T10:15:00.000-07:00

Η ελληνική κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να βρεθεί κοντά στον ελληνικό λαό που τόσα και τόσα έχει τραβήξει το τελευταίο διάστημα και που άλλα τόσα του έχουν θυσιάσει στο βωμό της κρίσης, εξήγγειλε μια σειρά μέτρων που απώτερο σκοπό έχουν εν μέρει την ανακούφιση και αφετέρου την επιβράβευση του έλληνα πολίτη, για την υπομονή όνου που επιδεικνύει τόσο καιρό! Μεταξύ άλλων:

Περιστολή του συνταγματικού δικαιώματος του συνέρχεσθαι με νομοθετική παρέμβαση...

Σου λέει, γιατί να κουράζεσαι παιδάκι μου;;; Κάτσε σπιτάκι σου μπροστά από το χαζοκούτι σου να ξεκουραστείς (αποχαυνωθείς)! Έρχεται και χειμώνας, θα είναι συνθήκες αυτές να τραβολογιέσαι στους δρόμους; Να μας αρρωστήσεις κιολας; Απαπαπαπα!

Εισαγωγή της χρήσης αντλιών νερού, σφαιριδίων χρώματος, δακρυγόνων και πλαστικών σφαιριδίων από τις δυνάμεις καταστολής

Έχεις κορακιάσει από τη ζέστη και από το περπάτημα μέσα στην άχρωμη πόλη με τα γκρίζα άσχημα κτίρια που σου προκαλούν κατάθλιψη; Διψάς βρε αδερφέ για νερό και για χρώμα; Ε λοιπόν η κυβέρνηση είναι εδώ για δώσει λύση για ακόμη μια φορά! Ολόκληρο βυτίο για πάρτυ σου, όχι για να μην λες ότι κάνουν τσιγκουνιές και πολύ πολύ χρώμα για να ανοίξει το μάτι σου και να γλυτώσεις από τη μιζέρια της σύγχρονης πόλης! Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι θα υπάρξει πλουραλισμός χρωμάτων...πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλέ, πουά, καρό! Ε ρε γλέντια, τύφλα να έχουν τα τσίρκο.

Δακρυγόνα;;; Αυτά που πετάνε τόσο καιρό τι είναι;;;
Βρε κουτέ! ΒΡΕ ΚΟΥΤΕ! Έτσι είναι μωρέ τα δακρυγόνα; Τώρα θα πάρουμε από τα καλά, από αυτά που τρως μια και κλαις με δάκρυ κορόμηλο για κανένα μήνα! Εγγυημένη ποιότητα σου λέω! Τύφλα να έχει η Μάρθα Βούρτση!

Και οι πλαστικές σφαίρες;
Μωρέ καημένε στη μίρλα είσαι συνέχεια! Πως κάνεις έτσι, δεν θα είναι καν αληθινές! Πλαστικές, παιδικές, ψεύτικες πως το λένε;

Εγκατάσταση μέσων βιντεοσκόπησης σε όλα τα αστυνομικά οχήματα

Καλά τώρα γίνεσαι παράλογος! Είναι δυνατόν να γίνεται το πανηγύρι που προαναφέρθηκε και να μην καταγραφεί; Δες το σαν ένα βιντεοημερολόγιο το οποίο θα το βλέπουμε αύριο μεθαύριο και θα γελάμε θυμούμενοι τις στιγμές ξεγνοιασιάς που περάσαμε παρέα! Και στην τελική, μπορεί να έχεις φωτογένεια ρε συ! Άσχημα θα σου κάτσει να σε δεί κάποιος και να καταλήξεις να κάνεις διεθνή καριέρα! Ώχουου αχάριστε!

Τάδε έφη ο κύριος, να τον κάνει ο θεός, Παπουτσής μεταξύ πολλών άλλων, όπως το ότι μελετάται μηχανισμός ψυχολογικής στήριξης των ενστόλων, εδικά εκείνων που βρίσκονται αντιμέτωποι με φαινόμενα βίας...τα θύματα αυτών των ψυχάκηδων ποιος θα τα υποστηρίξει ψυχολογικά; Τις σωματικές τους βλάβες ποιος θα τις αποκαταστήσει;

Εν κατακλείδι θέλω να θέσω ένα ερώτημα και περιμένω μια ειλικρινή απάντηση....

ΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;;;;;;

Μπούενος Άιρες 26/06/2011

2011-06-30T09:10:00.001-07:00

Και τώρα τι έπεται σκυλάνθρωποι; Φίμωμα; "Εξαφανίσεις" ανθρώπων στα πρότυπα της αργεντίνικης χούντας; Φυλάκιση και εξορία των "αντιφρονούντων";

Σας εχει σιχαθεί η ψυχή μου, εσάς, τους αφέντες σας, τους προβοκάτορες και τα ανεγκέφαλα όργανα σας τόσα χρόνια.

Αϊ στο διάολο!

Ο Θου Βου έφυγε

2011-05-03T08:42:00.000-07:00

Καλο ταξίδι καλέ μου Άνθρωπε

Wiki

ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ

2011-04-08T09:21:00.000-07:00

Don't cry for me Argentina

2010-05-07T14:15:00.000-07:00

5 Μαΐου 2010. Τρεις νεκροί…τα τρία πρώτα θύματα της νέας εποχής που προλογίζουν όλα τα ΜΜΕ εδώ και μήνες. Το ορθότερο είναι να λέμε οι τρεις πρώτοι νεκροί, γιατί θύματα είμαστε όλοι μας, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ξεχάστε την Ελλάδα που ξέρατε, υποδεχτείτε μια χώρα που δεν θα θέλατε ούτε για τον χειρότερο εχθρό σας. Μια χώρα ανδρείκελο, κορμί βορά στις ορέξεις των λοιπών μας εταίρων, των “οίκων αξιολόγησης” (ένα μπορντέλο είμαστε) και των λοιπών όρνεων, παραδομένη στο έλεος των αντίκτυπων της οικονομικής κρίσης, των σκανδάλων, του ψεύδους, των ελλειμμάτων, της κακοδιαχείρισης του εθνικού της πλούτου. Μια χώρα που τη ρήμαξαν κλέφτες, και που τώρα άλλοι κλέφτες στη θέση τους, ντεμέκ ψάχνουν να βρουν το που πήγαν τα λεφτά! Σιγά μη τα βρούνε, βγάζει κόρακας, κοράκου μάτι; Το ένα ψέμα ακολουθεί το άλλο, η τρομοκρατία έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Θα σας κάνουμε, θα σας ράνουμε και χίλια μύρια ακόμη, στο τέλος πραγματοποιούνται οι μισές τους απειλές και ο κόσμος ανακουφισμένος ξεφυσάει και λέει και ευχαριστώ. Παράλληλα, έχουν καταφέρει να μας πιπιλίσουν τον εγκέφαλο, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος για τα χειρότερα που είναι να επέλθουν.

Θα δώσουμε αυξήσεις. Όχι δεν θα δώσουμε αυξήσεις. Είμαστε οι μόνοι που μπορούν να κυβερνήσουν αυτόν τον τόπο, γιατί ξέρουμε τι μας γίνεται. Λυπούμαστε, δεν γνωρίζαμε την τραγική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Οι εταίροι μας θέλουν την κεφαλή μας επί πίνακι. Οι εταίροι μας, μας στηρίζουν. Θα πάμε στο Δ.Ν.Τ. όχι δεν θα πάμε στο Δ.Ν.Τ. Η Ελλάδα χρεοκοπεί, όχι δεν θα χρεοκοπήσουμε, η οικονομία μας αντέχει. Φάσκουν και αντιφάσκουν, προκαλούν σύγχυση και ο κόσμός δεν ξέρει πώς να αντιδράσει. Φοβάται, μαζεύεται και περιμένει τα καθέκαστα. Να βγει στο δρόμο και να τους πάρει στο κατόπι; Να κάνει υπομονή και να συστρατευτεί μαζί με την κυβέρνηση και να κάνει τα αδύνατα δυνατά, για να στηρίξει τη χώρα του σε αυτή τη δύσκολη στιγμή; Δυστυχώς, επιλέγει το δεύτερο, γιατί ο έλληνας διακατέχεται από μια μαλακία η οποία υπάρχει μόνο στο ελληνικό λεξιλόγιο, το φιλότιμο. Συνεπώς κάνει το κορόιδο και βάζει πλάτη. Μέτρα στα μέτρα, στέρηση στη στέρηση, σκύβει το κεφάλι, βάζει το χέρι βαθιά στη τσέπη και πληρώνει τα σπασμένα των άλλων, γιατί κατά βάθος ελπίζει να γίνει σκανδιναβός, να νοιάζεται για τη χώρα του και η χώρα του για αυτόν. Αυτό όμως προϋποθέτει αμφότερες οι πλευρές να αντιλαμβάνονται τα πράγματα καθ’ αυτόν τον τρόπο. Όταν όλα τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης στοχεύουν κυρίως τη τσέπη του μικροαστού (ο οποίος είναι και η πλειονότητα του πληθυσμού), χωρίς να αγγίζουν ιδιαίτερα τα βαριά πορτοφόλια, τότε ο επίδοξος σκανδιναβός, βγάζει το προσωπείο του και αποκαλύπτει το βαλκανικό του πρόσωπο.
Με αφορμή την αντιμετώπιση της κρίσης, καταργήσανε τον 13ο και 14ο μισθό από όλες τις συντάξεις και όλους τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, αδιακρίτως. Τη σημασία έχει άλλωστε, αν κάποιος αμείβεται με 800-900€ και κάποιος άλλος με 3000 και 4000€. Δημόσιος υπάλληλος ο ένας δημόσιος και ο άλλος. Η μπάλα, όπως ήταν φυσικό, πήρε και τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος μπορεί να “γλίτωσε” προς το παρόν τον 13ο και 14ο μισθό (τα λέμε το Σεπτέμβριο), όμως οι αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης μειώθηκαν περίπου κατά 60%, το ποσοστό των εργαζομένων που έχουν πλέον δικαίωμα να απολύουν οι εργοδότες κάθε μήνα, ανήλθε στο 4% (δηλαδή αύξηση 2%), ενώ ο αρχικός μισθός έχει μειωθεί και πλέον αγγίζει μόλις τα 560€ . Μέτρα για την αναστήλωση της ελληνικής οικονομίας και γενικότερα για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας όπως λένε στην Ευρώπη και που παπαγαλίζει η ελληνική κυβέρνηση. Τώρα πως γίνεται μειώνοντας την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και εξανεμίζοντας το μικρό αίσθημα ασφαλείας για το μέλλον, να τονώσει κάποιος την οικονομία και να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα μιας χώρας, ακόμη δεν το έχω καταλάβει…μάλλον τρέλα πουλάνε! Προσωπικά εμένα μου δίνεται η εντύπωση πως έχουν τεθεί και πάλι οι βάσεις για να δράσουν, για ακόμη μια φορά ανενόχλητοι, οι απόγονοι των μαυραγοριτών, είτε αυτοί προέρχονται από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό.
Ο έλληνας, ως επί το πλείστον, δεν είναι χαζός, απλά χοντρόπετσος. Χοντρόπετσος και φοβητσιάρης. Αλλά ακόμη και αυτού του τύπου οι άνθρωποι κάποια στιγμή φτάνουν στο αμήν, αν τους χτυπάς συνεχώς και δεν τους αφήνεις να πάρουν ανάσα. Ένα ζώο όταν φοβάται και νιώθει στριμωγμένο χωρίς διέξοδο διαφυγής, πρώτα προειδοποιεί και εν συνεχεία αν δεν εισακουστεί επιτίθεται για να σωθεί. Το ίδιο συνέβη και με τους έλληνες μόλις χθες. Είχαμε δείξει τα δόντια μας πρωτύτερα (2008 & 2009) όμως κανείς δεν έδωσε σημασία. Προχθές ξεχύθηκαν στους δρόμους χιλιάδες κόσμου. Άλλοι λένε 60.000, άλλοι 100.000 ενώ ακούστηκε και ο αριθμός των 150.000 και αυτό δεν είναι παρά μόνο η αρχή, γιατί και το πλήθος αποτελούνταν ως επί το πλείστον από δημοσίους υπαλλήλους και φοιτητές. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι αγρότες και οι λοιπές κοινωνικές ομάδες δεν έχουν κάνει ακόμη την εμφάνιση τους, όμως μελετώντας τα σημεία των καιρών θεωρείται βέβαιο πως σύντομα θα βρεθούν στους δρόμους και αυτοί! Δυστυχώς η πρώτη μέρα αμαυρώθηκε όταν άγνωστοι (δεν με ενδιαφέρει αν ήταν χρυσαυγίτες, αναρχικοί ή ασφαλίτες) πέταξαν μολότοφ σε κατάστημα τράπεζας και από την πυρκαγιά που προκλήθηκε, βρήκαν τραγικό θάνατο από ασφυξία, τρεις υπάλληλοι της που εργαζόταν εντός. Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος έσπευσε να εκμεταλλευτεί το γεγονός και να εκδηλώσει τη θλίψη του για να κερδίσει την συμπάθεια του κόσμου. Ακούστηκαν λόγια παρηγοριάς και δόθηκε η υπόσχεση να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι οσονούπω! …ποιος ξέρει ποιοι θα είναι οι καημένοι που θα πληρώσουνε τη νύφη! Κύριοι κυβερνώντες, βρήκα τον έναν! Βγενόπουλος λέγεται και ενώ γνώριζε ότι θα πραγματοποιηθούν πορείες τεράστιες σε όγκο ότι κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρχουν συρράξεις και έκτροπα, δεν έκλεισε τα καταστήματα στο κέντρο και άφησε τους υπαλλήλους του να εργάζονται, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή τους…αν δεν είναι αυτό έγκλημα, τι είναι; Αλλά δεν μιλάτε, όλοι κάνετε τουμπεκί ψιλοκομμένο, χαζοί είστε να δαγκώσετε ένα από τα χέρια που σας τρέφει;

Γι’ αυτό, για τους έλληνες μη κλαις Αργεντινή, γιατί πλέον έχουν κατέβει στους δρόμους και στα χέρια κρατάνε πέτρες. Μακάρι εκτός από τους πολιτικάντηδες μας, με τις πέτρες να μπορούσαμε να πάρουμε και την Ευρώπη, η οποία έδειξε το πόσο ανάξια των περιστάσεων είναι μη έχοντας κάνει οτιδήποτε για να σταματήσει την κατρακύλα της ελληνικής οικονομίας ώστε να προστατέψει την ελληνική κοινωνία από τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση και ας γνώριζε όλη την αλήθεια, από την εποχή του Σημίτη ακόμη. Όλοι στάχτη και μπούρμπερη!

Γι’ αυτό σου λέω Αργεντινή, σταμάτα να κλαις. Βάλε τον καφέ να ψήνεται, γιατί έχουμε ανοίξει πανιά και σύντομα θα είμαστε κοντά σου. Εγκαταλείπουμε την Ευρώπη και ερχόμαστε να γίνουμε νοτιαμερικανοί. Ευρωπαϊκή συνείδηση ούτως η άλλως δεν αποκτήσαμε ποτέ και ούτε θεωρώ πως έχει αποκτήσει και κανείς άλλος στην υπόλοιπη Ευρώπη. Μαζί μας φέρνουμε και τα λαμόγια που μας φέρανε σε αυτά τα χάλια, γι’ αυτό ετοίμασε και την πυρά…

Laetitia Sadier + guest May Roosevelt @ Stage Μύλος (Θεσσαλονίκη) 31/01/2010

2010-02-01T07:20:00.000-08:00

Είναι μερικά πράγματα για τα οποία αξίζει κανείς να περιμένει μια ολόκληρη ζωή. Και δεν μιλάω για την ωρίμανση ενός καλού whiskey όπου περνάς την ώρα σου παίζοντας με κάτι παππούδια με τις τάπες από τα παλιά βαρέλια, ούτε την αναμονή για την παλαίωση κάποιου καλού κρασιού ή κάποιου γνήσιου balsamic ξιδιού. Υπάρχουν κάποια πράγματα άυλα μα συνάμα ανεκτίμητα, για τα οποία η προσμονή είναι το μικρότερο τίμημα το οποίο μπορεί κάποιος να καταβάλλει για να τα αποκτήσει. Αγαθά τα οποία αποτελούν βάλσαμο για τα αυτιά και τα μάτια, τροφή για τη ψυχή, εμπειρία η οποία μπορεί να σου αλλάξει ριζικά, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι το κόσμο γύρω σου.

Μια τέτοια εμπειρία βιώσανε χθες όσοι βρέθηκαν στο Stage του Μύλου, όπου μετά από πολλά χρόνια παρουσίας στο καλλιτεχνικό στερέωμα, επιτέλους μας τίμησε με την παρουσία της και τη μουσική της, η συγκλονιστική Phoebe Buffey!

Ξεδιπλώνοντας επί σκηνής το πολύπλευρο ταλέντο της, πότε ως ηθοποιός και πότε ως τραγουδίστρια, και με μια πλειάδα από μαγευτικά τραγούδια, κατάφερε με μεγάλη ευκολία να κερδίσει το κοινό το οποίο από νωρίς είχε κατακλύσει το χώρο.

Ψηλή, κάπου ανάμεσα στα 40 με 45, με τη γλυκύτητα της θύμιζε έντονα τον παλιό καλό της εαυτό από τη σειρά Friends, όταν μεσουρανούσε στους τηλεοπτικούς δέκτες της υφηλίου, από όπου και προωθούσε τη μουσική της υπόσταση ως τροβαδούρος του καφέ Central Perk.

Με αλλαγμένο χρώμα μαλλιών, ντυμένη με ένα από τα κλασσικά νέο-ρομαντικά “Phoebes” φορεματάκια της, την παιχνιδιάρικη γαλλική προφορά της και “οπλισμένη” με μια χαλαρή διάθεση και τη κιθάρα της, βάλθηκε να μας πείσει ότι πλέον μπορεί να περνάει και μόνη της καλά.

Το σετ, το οποίο περιλάμβανε κατά κόρον-ύδρε το track list του τελευταίου της album καθώς και καινούργιο ανέκδοτο υλικό, ξεκίνησε λίγο μετά τη guest εμφάνιση της May Roosevelt περί τις 23:00, με το εθιστικό “Paarapapaaa”, τραγούδι το οποίο διακρίνεται για τους εμπνευσμένους στίχους του και για το γεγονός ότι συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Phoebes.

Γνωστές επιτυχίες όπως το Smelly Cat, το Holiday Song, το Terry's A Jerk κ.α. σκοπίμως (και καλώς κατά την άποψη του γράφοντα) βρέθηκαν εκτός του set list, μη θέλοντας να ακολουθήσει την εύκολη πεπατημένη των επιτυχιών. Η Phoebes είναι της πάσης γνωστό πως διακρίνεται για την τελειομανία της και τη συνεχή διάθεση για ανανέωση, οπότε η κάθε εμφάνιση της είναι μια πρόκληση τόσο γι’ αυτήν όσο και για τον θεατή και όπως κάθε φορά, έτσι και χθες τόλμησε, έπαιξε και κέρδισε.

Εν κατακλείδι όσοι βρεθήκανε εκεί αποκόμισαν μια αξέχαστη βραδιά, οι υπόλοιποι, λυπάμαι που το λέω, αλλά χάσανε μια εμπειρία ζωής!

Η παραπάνω κριτική-ανασκόπηση συναυλίας θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πραγματικότητα, μιας και τίποτα δεν αποκλείεται στις μέρες μας, και ορισμένα από αυτά που γράφτηκαν είναι αληθή, ενώ τα υπόλοιπα αποτελούν απλά μια “ελαφρά” παραποίηση της αλήθειας…. “ελαφρά” όσο το εγκεφαλικό που κόντεψα να πάθω παρακολουθώντας το χθεσινό show (να το κάνει ο Θεός). Ο καθείς πλέον στις μέρες μας είναι ότι δηλώσει και η Phoebe Buffey σε τίποτα δεν θα υστερούσε έναντι της Laetitia Sadier (X-Stereolab) η οποία ως άλλη μοναχική τροβαδούρος, περιδιαβαίνει την Ευρώπη παρέα με τη κιθάρα της και τραγουδάει τους καημούς της, όπως ακριβώς αυτό το κάνει και στο σαλόνι της, δηλαδή παντελώς αδιάφορα! Θα μπορούσε και αυτή να πάρει τα βουνά και τα λαγκάδια και να τραγουδάει 40 χρόνια επιτυχίες…και όμως δεν το κάνει, γιατί μάλλον σ΄ αντίθεση με τη Laetitia, έχει το γνώθεις εαυτόν!

Κλείνω τα μάτια και η εικόνα που σχηματίζω από τη χθεσινή βραδιά είναι μια εμφανίσιμη αριστερόχειρας 40+, να γρατζουνάει επί μια ώρα και κάτι μια κιθάρα για δεξιόχειρες, όπως ακριβώς θα το έκανα εγώ και εσύ και η τρελή μου αδερφή. Και αν εσύ γνωρίζεις κιθάρα, τότε φεύγεις από το group, μιας και ούτε εγώ ούτε και η αδερφή μου γνωρίζουμε, οπότε δεν ανήκεις στην πλειοψηφία και όπως είναι γνωστό η πλειοψηφία κερδίζει. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε και η δεσποινίς Laetitia, η οποία προφανώς θεώρησε πως δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις κιθάρα για να παίξεις τα τραγούδια σου, συνοδεία αυτής, οπότε δεν πειράζει αν αυτό που παίζεις ακούγεται χάλια ή αν χάνεις το ακόρντο, σταματάς να βρεις σε ποιο τάστο πρέπει να πιάσεις τη νότα και συνεχίζεις σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτα.

Δεν την έσωσε ούτε η συμπαθητική της εξωτερική εμφάνιση, ούτε η συμπαθητική φωνή της η οποία σε ελάχιστες στιγμές ξύπνησε αναμνήσεις από το Stereolab παρελθόν της, ούτε η επεξήγηση του κάθε τραγουδιού, ούτε καν η χιουμοριστική διάθεση που επέδειξε πάνω στη σκηνή. Μια ώρα βασανιστική, όπου πραγματικά θα προτιμούσα να είχα παρακολουθήσει τη Phoebe με την οποία θα διασκέδαζα κιόλας και δεν θα είχα την αίσθηση ότι παρακολουθώ μια αρπαχτή! Τα κορίτσια ξενυχτάνε με ένα μυστικό, ω, ω! λέει το άσμα και μάλλον το μυστικό της mademoiselle Sadier, είναι η αρπαχτή. Αν δεν το πιστεύει αυτό και θεωρεί ότι κάνει τέχνη τότε Houston we’ve got a problem!

Ευτυχώς που μαζί με τη γαλλίδα ξενυχτούσε και η “δική” μας May “Theremin” Roosevelt η οποία με τη πολύ ωραία εμφάνιση της κατάφερε να γλιτώσει τη βραδιά, από την απόλυτη καταστροφή.
Με την όμορφη και συνάμα απόκοσμη παρουσία της και συνοδεία των επίσης όμορφων και ταυτόχρονα απόκοσμων μελωδιών της προερχόμενων από το theremin και το Mac της, κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις και να ταξιδέψει τους θεατές με τις αέρινες μελωδίες της. Εικόνα και ήχος σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους, δοσμένα μέσα από μια minimal μα προσεγμένη παρουσία η οποία απέδειξε ότι η miss May είναι πολύ καλή γνώστης αυτού που κάνει. Απλά εύγε! Και αν της ξέφυγαν μια δυο νότες, δεν πειράζει, όλοι μπορούν να φανταστούν το πόσο δύσκολο είναι να χειριστείς αυτό το μουσικό όργανο το οποίο δεν έχει σημεία αναφοράς (τάστα, πλήκτρα κτλ) και ότι όλα είναι καθαρά θέμα αυτιού, εμπειρίας και ταλέντου, σαν να σου λένε να βαδίσεις σε αόρατα μονοπάτια έχοντας από κάτω το χάος. Στη τελική πρέπει να δούμε ότι επιτέλεσε φιλανθρωπικό έργο και να της δώσουμε εύσημον μνεία για αυτό, μιας και οι δυο νότες που έχασε ήταν οι μοναδικές που κατάφερε να βρει η Laetitia Sadier…τις υπόλοιπες ακόμη τις ψάχνει! (το τελευταίο δεν είναι δικό μου, μα κλεμμένο από τον Stelreverb….άλλωστε δεν το κρύβω πως I’m a liar and a thieeeef που έλεγε και ο αείμνηστος)

Τελικά συμπεράσματα:

Laetitia Sadier, συμπαθητική είσαι αλλά δεν θα την ξαναπατήσω μαζί σου. Όταν πράττεις το ίδιο λάθος δυο φορές, λέγεται ότι είσαι βλάκας και το τελευταίο διάστημα προσπαθώ να τη κόψω αυτή τη κακιά συνήθεια. Το ίδιο ισχύει για όλους, κύριοι διοργανωτές (ομάδα Melotron στη προκειμένη περίπτωση). Καλό το εναλλακτικό του εναλλακτικού, αλλά τουλάχιστον αυτοί που φέρνετε ας γνωρίζουν στοιχειωδώς να παίζουν!

May Roosevelt. Στην επόμενη εμφάνιση της κατά 99% θα είμαι εκεί, γιατί με έχει πείσει πως αυτό που κάνει, το κάνει με σεβασμό και με αγάπη και για αυτό το λόγο το κάνει και καλά.

Remember, remember the 6th of December

2009-12-08T11:45:00.000-08:00

Βία, καταστροφές και άλλη βία, δολοφονικές επιθέσεις τόσο από τη μια όσο και από την άλλη πλευρά, μίση πάθη, ΜΜΕ που αυτοφιμώθηκαν, blog της υπερβολής….βαρέθηκα. Πότε θα πάψουμε επιτέλους να βρισκόμαστε σε εμφύλιο πόλεμο; Πότε θα πάψει να υπάρχει λογοκρισία; Δεν πέρασε η μεταπολεμική περίοδος; Δεν πέρασε η μεταπολίτευση; Πότε θα έρθει αυτό το έρμο το “μετά”, των μετά εποχών, να ηρεμήσουμε λιγάκι, μπας και δούμε καμία άσπρη μέρα;
Θεσσαλονίκη, Αντιγονιδών. Διαδηλωτές περικυκλωμένοι, καθισμένοι στο έδαφος αφού έχουν εισπράξει το κατιτίς τους από τις δυνάμεις “ασφαλείας”, με έναν εξ αυτών να κείτεται αιμόφυρτος στο έδαφος και το ασθενοφόρο να μη κάνει την εμφάνιση του από πουθενά, περιμένουν στωικά να υποστούν της συνέπειες της τύχης τους. Μετά από παρέμβαση επέμβαση των κλασσικά πανταχού παρόντων βουλευτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α (οι οποίοι μου δίνουν την εντύπωση πως προσπαθούν εναγωνίως να κερδίσουν τη συμπάθεια των διαδηλωτών μπας και δούνε τα ποσοστά τους στις εκλογές να ανεβαίνουν, αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, πάλι καλά που υπάρχουν και αυτοί γιατί δεν βλέπω και κανέναν άλλον από τα κόμματα εξουσίας να του καίγεται καρφί για το αν καταπατούνται τα δικαιώματα των κατοίκων αυτής της χώρας ….σιγή βρωμοκέφαλου ιχθύος) και της σύμφωνης γνώμης του εισαγγελέα, όλοι αφήνονται ελεύθεροι να συνεχίσουν τη πορεία, αφού πρώτα τους αφαιρέθηκαν οι τσάντες με το “πολεμικό υλικό” που με τόσο ζήλο επιδείκνυαν οι δυνάμεις ασφαλείας στις τηλεοπτικές κάμερες. Πέτρες, μολότοφ, (Ήταν άραγε των διαδηλωτών; Μπορεί και να ήταν, αλλά θα μου επιτρέψετε να διατηρήσω και κάποιες από τις επιφυλάξεις μου, μιας και οι άνθρωποι της τάξης-αταξίας, μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες προβοκατόρικες χουντικοκαταγώμενες τακτικές, κατά το παρελθόν. Αρκεί να θυμηθώ εκείνο τον έρμο τον διαδηλωτή του οποίου πριν χρόνια πήγαν να του χρεώσουν μια τσάντα με μολότοφ η οποία αποδείχτηκε εκ των υστέρων, από φωτογραφικό υλικό, ότι δεν ήταν δική του και πως απλά οι μπασκίνες προσπάθησαν να του κάνουν ένα εκρηκτικό “δωράκι”) σημαίες και αντισφυξιογόνες μάσκες. Το τελευταίο το άκουσα και στις ειδήσεις προχθές, μετά την έφοδο στο στέκι Ρεσάλτο και απόρησα…από πότε οι αντισφυξιογόνες μάσκες είναι στοιχείο εγκληματικής πράξης;;; Αν πάψουν να πέφτουν χημικά (τα οποία ποιος ξέρει τι μακροχρόνιο αντίκτυπο θα έχουν στην υγεία όλων αυτών που τα εισπνέουν) δεν θα υπάρχουν και αντισφυξιογόνες μάσκες. Ειδάλλως ας τις αφαιρέσουν από τον εξοπλισμό τους και τα ΜΑΤ και ας υποστούν και αυτοί τις ίδιες συνέπειες με τα θύματα τους, όποιες και αν είναι αυτές.
Έλεγα λοιπόν για το Ρεσάλτο. Όλα τα τηλεοπτικά κανάλια διαλαλούν από προχθές τη τεράστια επιτυχία της HELL.ASS. “Ακράδαντα στοιχεία βρέθηκαν σε στέκι αναρχικών στο Κερατσίνι, μεταξύ αυτών, άδεια μπουκάλια (!), αντισφυξιογόνες μάσκες (!!), ένας Η/Υ (!!!) και ένα μπετόνι με πετρέλαιο(!!!!)”….έλεο έλεο! Ακράδαντα στοιχεία my ass! Aν αυτά είναι στοιχεία, ας ξεκινήσω από τώρα να πίνω ότι κρασί, ούζο και μπύρα έχω στο σπίτι ώστε να τα τελειώσω και να εξαφανίσω τα μπουκάλια μιας και είναι εν δυνάμει εμπρηστικές βόμβες, να θυμηθώ να πετάξω το οινόπνευμα αφού πρόκειται για εύφλεκτο υλικό, οποιοδήποτε μαχαίρι μπορεί να θεωρηθεί υποψήφιο φονικό όπλο, το εφεδρικό γκαζάκι για το καμινέτο, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα και το ίδιο το καμινέτο, τις φούτερ με κουκούλα, γιατί ο νόμος μαλακία αν και δόθηκε η υπόσχεση ότι θα ακυρωθεί εξακολουθεί να υφίσταται, τις πινέζες, το σφυρί, το σφυρί no.2, το γαλλικό κλειδί, τα καρφιά, τα μαύρα σταράκια, τα γκρι τα σταράκια και οτιδήποτε άλλο έχει αστράκια πάνω του μιας και όπως έχει αποδειχτεί κατά το παρελθόν, έλκουν το ενδιαφέρον των ανθρώπων του νόμου όπως το φως τις πεταλούδες της νύχτας. Φανταστείτε τι είχε να γίνει αν σε κάποια από αυτές τις συγκεντρώσεις κατέβαινε και ο Φλωρινιώτης, εγκεφαλικό θα παθαίνανε από τον χαμό των λάμψεων από τις πούλιες, τις χάντρες και τα στρας! Θα τρωγόταν μεταξύ τους για το ποιος θα του την πρωτοπέσει…ok ο Φλωρινιώτης θα έτρωγε πολύ ξύλο, αλλά οι υπόλοιποι θα την έβγαζαν καθαρή…μήπως δεν είναι και πολύ κακή η ιδέα μου;;; Μήπως θα έπρεπε να κλωνοποιήσουμε τον Φλωρινιώτη, σε πολλά μικρά Φλωρινιωτάκια τα οποία θα ξαμολάμε μπροστά από τις πορείες; Ούτε μολότοφ, ούτε πέτρες ούτε τίποτα. Άσε που αν μας βγούνε γρήγορα και τσαχπίνικα, δεν θα τους μείνει πνευμόνι από το κυνηγητό!
Αλλά ξέχασα, για το 2009 δεν είναι και πολύ της μόδας το πεζοπόρο τμήμα της αστυνομίας, το φετινό must είναι οι έφιπποι οι οποίοι είναι γρήγοροι, γενναίοι, παράτολμοι και επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο! Είναι αυτοί που στο διάβα τους, με το όχημα που τους έχει παραχωρηθεί από το κράτος για να κάνουν τη δουλειά τους, παίρνουν παραμάζωμα είτε πενηνταπεντάχρονες (τις οποίες αφού τις εμβολίσουν και τις ρίξουν στο έδαφος με αρκετές κακώσεις στη συνέχεια τις ξυλοφορτώνουν καθώς και οποιονδήποτε άλλο τρέξει να τις παράσχει τις πρώτες βοήθειες) είτε παρασέρνουν και έναν και δυο και τρεις και τέσσερις διαδηλωτές-κουκουλοφόρους…το δεύτερο προσωνύμιο δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να το παίζει θεός με τη ζωή οποιουδήποτε, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο διορισμένο από την πολιτεία, αμειβόμενο από τις τσέπες μας, ο οποίος έχει ορκιστεί να φυλάει και να προστατεύει το κράτος και τους πολίτες αυτού και όχι να χρησιμοποιεί τα εργαλεία που το έχουν δοθεί εναντίον αυτών. Φανταστείτε έναν οδηγό άρματος μάχης να περνάει πάνω από κόσμο σε μια συγκέντρωση…Βρε! Αυτό έχει γίνει!…Α ρε άπαιχτη νεοελληνική ιστορία με τα άπειρα κωμικοτραγικά γεγονότα σου, οι τότε “λεχρίτες”, “αλητάμπουρες”, σημερινοί κυβερνώντες που επιδίδονται στις ίδιες αθλοπαιδιές με τους προκατόχους τους. Που είσαι Ραφαηλίδη, να γράψεις το sequel! Οι “υπαλληλίσκοι” δέρνουν τα αφεντικά τους, τα πόδια βαράνε το κεφάλι και άλλα τέτοια τραγελαφικά.
Κάπου διάβασα σε comment στο Internet το ακόλουθο: “πω, πω ο μπάτσος παίζει bowling!”. Με το κεφάλι σου έπρεπε να παίζει bowling ηλίθιε, αν σκότωνε κανέναν και η κατάσταση εκτρέπονταν και γινότανε πολύ χειρότερα από τα περσινά, τι θα έλεγες μετά; Άσε ξέρω, αναρχοκουμμούνια (ατυχής πάντρεμα δυο διαφορετικών ιδεολογιών από ημιμαθείς, ημιάγριους αυτοχριζόμενους υπερασπιστές της έννομης τάξης και του περήφανου έθνους), βρωμολεχρίτες και τα τοιαύτα. Αλλά λένε ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται…όχι πως και από την άλλη πλευρά δεν υπάρχουνε λύκοι. Και εκεί υπάρχουν τα αντίστοιχα ρεμάλια που ανοίγουν κεφάλια και δεν εκτιμούνε την ανθρώπινη ζωή. Βαφτίζονται αναρχικοί αλλά θα μπορούσανε κάλλιστα να είναι στη θέση κάποιου εξίσου ανεγκέφαλου ακροδεξιού ή του Ζητά(γιατί και αυτός ανεγκέφαλος είναι) που παρέσυρε τα τέσσερα άτομα, απλά δεν στρώσανε τον κώλο τους κατά την περίοδο των πανελληνίων και κατέληξαν στο αντίπαλο στρατόπεδο. Η αναρχία δεν πρεσβεύει το μίσος προς τον συνάνθρωπο και τον μηδενισμό της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάποιος μου είπε ότι αναρχία και Χριστός κάνουν πολύ παρέα τώρα τελευταία…τους έφεραν κοντά, λέει, όσα έχουν γίνει στο όνομα τους, ερήμην τους!
Είπα Χριστός, έκανα συνειρμό με τη θρησκεία και από τη θρησκεία μεταπήδησα σε αυτούς τους τύπους που είναι για γέλια…έλα μωρέ αυτούς που ανήκουν σε αυτή την ομάδα η οποία δεν μπορεί να ξεφύγει από τα φαντάσματα του παρελθόντος…ΧΑ; ΧΑΧΑ; ΧΑΧΑΧΑ; Κάπως έτσι τέλοσπαντων. Αυτοί οι θλιβεροί κλόουν πάλι παρατάχθηκαν απέναντι σε διαδηλωτές, μαζί με τις αστυνομικές δυνάμεις, φορώντας κουκούλες και προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα. Κύριε Χρυσοχοΐδη, όσο ήσουν στην αντιπολίτευση, δήλωνες ότι πρόκειται για μια εγκληματική οργάνωση , τι συνέβη και επιτρέπεις σήμερα στους υπαλλήλους σου να εμφανίζονται χεράκι χεράκι με τους σύγχρονους ταγματασφαλίτες; Αλλά ξέχασα, εσύ δήλωσες ευχαριστημένος με την εξέλιξη των πραγμάτων και με το οτι περιορίσατε τις ζημιές στο ελάχιστο, αυτό θα σε πειράξει;. Είσαι ευχαριστημένος με τους υπαλληλίσκους σου να περιφέρονται κραδαίνοντας στα χέρια τους τα υπηρεσιακά τους περίστροφα, να εμβολίζουν με τα οχήματα τους πολίτες αυτού του κράτους (Υπουργείο προστασίας του πολίτη και τα αρχίδια μου κουνιούνται), να πραγματοποιούνται εκατοντάδες αναίτιες προσαγωγές για να φακελώσετε κόσμο, να ρίχνετε λάσπη περι ξυλοδαρμών για να προκαλέσετε το δημόσιο αίσθημα. Είσαι ευχαριστημένος με τις τακτικές των σωμάτων σου να επιδίδονται σε πετροπόλεμο, σαν να μην τους φτάνουν τα χιλιαδυο κλαπατσίμπανα που κουβαλάνε πάνω τους, να επιδίδονται σε φραστικό πόλεμο με τους διαδηλωτές να ανοίγουν το στόμα τους και να βγαίνει οχετός, να εισβάλλουν σε μπλοκ πορειών ως άλλοι αγανακτισμένοι πολίτες και να προσπαθούν με την προκλητική τους συμπεριφορά να τις αμαυρώσουν και γενικότερα με τις τακτικές γκεσταπικού τύπου που εφαρμόστηκαν για ακόμη μια φορά. Και μετά βγαίνεις και προσπαθείς να ρίξεις στάχτη στα μάτια και να κερδίσεις τις εντυπώσεις...κατάργηση των δακρυγόνων από το 2010, υποχρεωτικά θα πρέπει να φέρουν τα διακριτικά τους οι μέχρι τώρα ανώνυμοι τραμπούκοι...για πες μας τι έχεις κατά νου για το μέλλον, ώστε να κρίνονται τα δακρυγόνα μη απαραίτητα;...πλαστικές σφαίρες; Λυσσασμένα πιτμπουλ; Καλύτερα ας σταματήσω όμως, μη σου δίνω και ιδέες...να σου υπενθυμίσω μόνο μια από τις δηλώσεις σου με το που ανέλαβες το ρημαδουποργείο σου “Όποιος ακουμπήσει πολίτη θα φύγει από το Σώμα” δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις, εδώ επικρότησες όλες αυτές τις αυθαιρεσίες, περιμένεις να πιστέψουμε ότι θα διώξεις τους αλήτες;

Ο Δεκέμβρης μέχρι πρότινος ήταν ο αγαπημένος μου μήνας, παιδί του χειμώνα γαρ. Από πέρυσι όμως μου προκαλεί μια απέραντη θλίψη όταν ο νους μου ανατρέχει στα Δεκεμβριανά no2. Δεν ξέρω για πόσο θα κρατήσει αυτό, μιας και όλα τα επίπονα είναι περαστικά και απλά αφήνουν τα σημάδια τους στο κορμί μας όπως αυτά που αποκομίσαμε από τις πτώσεις από το ποδήλατο όταν ήμασταν μικροί και από άλλα παράτολμα εγχειρήματα μας, τα οποία στέφθηκαν με αποτυχία. Σημάδια που δεν πονάνε πλέον, όμως είναι εκεί για να μας υπενθυμίζουν συνεχώς το ότι κάποτε πονέσαμε επειδή υπήρξαμε επιπόλαιοι. Remember, remember....
Κλείνω τη τηλεόραση, η οποία τόσο εύκολα αλλάζει στρατόπεδα, πέρυσι με τους διαδηλωτές φέτος με τις μπασκίνες, τουμπεκί ψιλοκομμένο κάνουν πλάτες στη νέα “σοσιαλιστική” κυβέρνηση, τα blog στα οποία διεξάγονται μάχες “σώμα με σώμα” και βρίθουν από σχόλια μίσους, πατάω το play κλείνω τα μάτια και αφήνομαι σε ήχους και τους στίχους τραγουδιών τα οποία γεννήθηκαν από ανθρώπους οι οποίοι τα άφησαν στην μαύρη μοίρα τους και αυτά μέσα από τις κακογραμμένες ηχογραφήσεις διαμαρτύρονται για μια ζωή χωρίς μέλλον…ότι γίνεται και με τους κατοίκους αυτού του κρατιδίου δηλαδή.

Της νοικοκυροσύνης τα παιδιά

2009-09-29T11:32:00.000-07:00

Προχθές ήταν Κυριακή και σε αντίθεση με τις προηγούμενες Κυριακές, τις οποίες άραζα λιώνοντας με απολαύσεις (μουσική, ταινίες, βιβλία, περιοδικά, internet και άλλα…εξηγούμε για να μη παρεξηγούμε), τη συγκεκριμένη Κυριακή είχα φασίνα…μου πήρε κάποιες μέρες να πάρω την απόφαση, μιας και η δισκοκήλη μου δεν μου επιτρέπει και πολλά, πολλά (ναι, ναι αυτή είναι η καινούργια φίλη που απέκτησα τις τελευταίες 2 εβδομάδες) όμως τελικά το έκανα, μιας και κανείς δεν προσφέρθηκε να με βοηθήσει και να μου κάνει έστω για λίγο τη “Φιλιπινέζα” . Τρομαγμένος από τη θέα της σκόνης, η οποία έκανε πάρτι σε πατώματα και επιφάνειες, φόρεσα τη στολή εργασίας, έδεσα το τσεμπέρι οπλίστηκα με το Sweefer μου και έκανα το ντου! Ξεσκόνισα, σκούπισα, σφουγγάρισα, έπλυνα πιάτα, καθάρισα πάγκους, ντουλάπια, μπάνιο, τζάμια και κάδους απορριμμάτων, έκανα κάτι μαστορέματα τα οποία εκκρεμούσαν εδώ και καιρό, συμμάζεψα τον κακό τον χαμό και το σπίτι γυάλισε! Νοικοκύρεψα το τσαρδί μου και αφού πήρα φόρα είπα να νοικοκυρέψω και το χάος του υπολογιστή μου. Εκεί να δείτε χαμό, bytes, kilobytes, megabytes, gigabytes σκορπισμένα από εδώ και από εκεί, να πάνε και να έρχονται μέσα στον C, στον D, στον G, και σε όλο το υπόλοιπο αλφάβητο και με τα φανάρια ρύθμισης της bytoκυκλοφορίας να είναι εκτός λειτουργίας…πραγματική κόλαση! Τελικώς όλα τα αρχεία βρήκαν την Ιθάκη τους, οι φύλακες εκδίωξαν όλους τους μνηστήρες της καρδίας του laptop μου, οι οποίοι φεύγοντας έκλεισαν και τη πόρτα πίσω τους. Νοικοκυρεύτηκε λοιπόν και το pc μου. Σειρά έχει πάρει η βιβλιοθήκη μου, εν συνεχεία ακολουθεί η, ιστορία μου αμαρτία μου, δισκοθήκη μου και κάπου στα ενδιάμεσα κενά, επιβάλλεται να νοικοκυρευτούν και οι ιστοσελίδες που διαχειρίζομαι, καλή ώρα. Αν γίνουν και αυτά, θα μπορώ να διαλαλώ περίτρανα και εγώ, ότι κατέχω την νοικοκυροσύνη, μιας και θα έχω αποκομίσει μπόλικη νοικοκυρευτική εμπειρία και θα μπορώ και εγώ με τη σειρά μου και επίσημα να διεκδικώ την εξουσία αυτού του τόπου! Γιατί; Δεν κατάλαβα, οι άλλοι που κορδώνονται για το πώς θα νοικοκυρέψουν τα ανοικοκύρευτα, καλύτεροι είναι; Τα προσόντα θαρρώ πως τα έχω, μιας και φοίτησα δίπλα σε διδάκτωρ της καθαριότητας, της οποίας η πλύση εγκεφάλου επί του θέματος είναι τόσο μεγάλη που τιμής ένεκεν θα της προταθεί να κατέβει με το ψηφοδέλτιο επικρατείας (το πρόβλημα μου είναι για το αν θα πρέπει να δηλωθεί με ονοματεπώνυμο ή απλά με το χαρακτηρισμό “μαμά”…μούμπλε, μούμπλε…και αν της γίνει μια τέτοια πρόταση, μήπως θα πάρει θάρρος και θα εισβάλει στο σπίτι μου όποτε της καπνίσει για να πραγματοποιεί διήμερα καθαριότητας γεμάτα αδρεναλίνη; Χμμμ, νομίζω πως θα πρέπει να το φιλοσοφήσω λιγάκι καλύτερα πριν καταλήξω σε μια τέτοια απόφαση, γιατί βλέπω να τη χάνω την ησυχία μου), δουλεύω συνεχώς επί του θέματος με εμφανή βελτίωση στους χρόνους απόδοσης, “πλακώνονομαι” με το καρντάσι μου όποτε κατά τις επισκέψεις της τυχαίνει να μου προκαλέσει περιττή ακαταστασία, επιπλήττω όσους δεν βγάζουν τα παπούτσια τους κατά την είσοδο τους εις το βασίλειο μου, αναλαμβάνω 100% τις ευθύνες μου καθώς γνωρίζω ότι η ακαταστασία έχει προκληθεί εξαιτίας εμού και δεν ψάχνω να τα φορτώσω στους επόμενους ή τους προηγούμενους νοικάρηδες, αντιθέτως αναλαμβάνω δράση και όλα επανέρχονται εις τάξην, ουδέποτε έχω εμπλακεί σε σκάνδαλα (…έτσι νομίζω τουλάχιστον, με όποια ειλικρίνεια με διακρίνει) και έχω αποδεικτικά στοιχεία ότι όλα όσα λέω τα πράττω και δεν είναι λόγια του αέρα (φωτογραφικό υλικό και βίντεο στη διάθεση των αρχών σε περίπτωση που απαιτηθεί).
Ναι λοιπόν και εγώ μπορώ…και τώρα που το σκέφτομαι, αν έχεις το μικρόβιο, και εσύ μπορείς! Πάρε τη μάνα σου από το χέρι (μιας και η μαμά μου, η μαμά σου και γενικότερα οι μανάδες όλου του κόσμου είναι αυτές που έχουν θέσει, αυτές τις γερές και στέρεες βάσεις στις επόμενες γενιές για τα κόμπλεξ του νοικοκυρέματος και της καθαριότητας), αυτή με τη σειρά της τη δική της μάνα και δικιά σου γιαγιά και ούτω καθεξής, και διεκδίκησε και εσύ την εξουσία. Ας συμπράξουμε όλοι μαζί και ας δείξουμε σε αυτούς τους κομπογιαννίτες τι πάει να πει νοικοκυροσύνη, που απ’ όπου περνάνε με τις συγκεντρώσεις τους παραλύουν τα πάντα με τους γηπεδικούς οπαδούς τους να ωρύονται και να "χτυπιούνται" υπέρ του κόμματος, αφήνουν πίσω τους “καμένη γη” με τα σκουπίδια που προκαλούν οι εμφανίσεις τους και τείνουν να εξαφανίσουν και τα λιγοστά δάση που έχουν μείνει, με τη τόση χαρτούρα που ξοδεύουνε! Γιατί δεν μπορούνε να κάνουν πιο πολιτισμένες και χαμηλών τόνων συγκεντρώσεις, σε κλειστούς χώρους (π.χ. γήπεδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου, κρίκετ, δόξα σοι ο Θεός τόσα αθλήματα υπάρχουν) όπως οι υπόλοιποι απολίτιστοι “βάρβαροι” ευρωπαίοι συνεταίροι μας, οι οποίοι όταν εμείς είχαμε πολιτισμό αυτοί ζούσανε ακόμη σε σπηλιές; Ε; Γιατί;
Από σήμερα λοιπόν ιδρύεται το Κίνημα Τάθαρσης και Νοικοκυροσύνης (ΚΙ.ΤΑ.ΝΟ….ακούγεται καλύτερα από το ΚΙ.ΚΑ.ΝΟ και αποδίδουμε παράλληλα φόρο τιμής στο μεγάλο στρατηγό του Sasuki) το οποίο ευθαρσώς δηλώνει ότι ουδέποτε πρόκειται να πραγματοποιήσει πολιτικές συγκεντρώσεις, αντιθέτως θα προσπαθεί να κάνει αισθητή την παρουσία του με εναλλακτικούς τρόπους, όπως για παράδειγμα εισβάλλοντας σε ανύποπτους χρόνους στους δρόμους των πόλεων, συμμαζεύοντας και καθαρίζοντας τα πάντα στο πέρασμα του και παροτρύνοντας τους παρευρισκόμενους να συμμετέχουν σε αυτές τις φιέστες νοικοκυρέματος, με προϊόντα φιλικά πάντα προς το περιβάλλον. Απώτερος πολιτικός στόχος του Κινήματος τίθεται η τελική νίκη επί της σκόνης η οποία έχει κατακαθίσει εδώ και χρόνια στο μυαλό μας το οποίο έχει πιάσει πουρί. Πουρί το οποίο είναι υπεύθυνο για τα απανωτά βραχυκυκλώματα που προκαλούνται σε σκέψεις του τύπου “μαύρο στον Μαυρογιαλούρο” μ΄ αποτέλεσμα να πράττουμε εντελώς αψυχολόγητα και την επομένη να μην ενθυμούμαστε τις πράξεις μας και να απορούμε με την εξέλιξη των πραγμάτων….και για του λόγου το αληθές, βρείτε μου έναν Θεσσαλονικιό ο οποίος να θεωρεί εαυτόν νοήμον και να παραδέχεται, στους γύρω του, ότι έχει ψηφίσει για νομάρχη τον Mr.Z for Zorro! Όλοι ισχυρίζονται ότι ψήφισαν τον “άλλον”, και όμως κάθε φορά στην καρέκλα της εξουσίας κάθεται συνεχώς ο Hypersonic nomarch.
Bzzzzzz βραχυκύκλωμα σας το είπα!
Την ευθύνη για την ύπαρξη αυτής της σκόνης την έχουμε όλοι μας. Δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι, ακροδεξιοί, ακροαριστεροί και οι λοιποί εραστές της εξουσίας οι οποίοι ορμώμενοι πίσω από αυτήν, προσπαθούν να “φάνε” όσο περισσότερα γίνετε καθώς και εμείς, τα πιστά τους κατοικίδια, οι οποίοι γυρνάμε συνεχώς γύρω τους ως άλλα ηλεκτρόνια, με την ελπίδα να πέσει κανένα ψίχουλο από το τσιμπούσι που γίνετε, για να λαδώσουμε και εμείς λιγάκι το έντερο μας. Η πολιτική προς το παρόν θρέφει, όμως δεν γνωρίζω για πόσο καιρό θα μπορεί να το κάνει ακόμη αυτό. Όταν αδειάσει το πορτοφόλι, είμαι πεπεισμένος (όπως έχει αποδειχτεί και κατά το παρελθόν) πως οι περισσότεροι από τους “καπεταναίους” θα εγκαταλείψουν το πλοίο και στο πηδάλιο θα βρεθούμε εμείς, οι μούτσοι…, εγώ και εσύ ντε και άντε να έχουμε μαζί μας μερικούς δευτεροκλασάτους και τριτοκλασάτους “αξιωματικούς” και “υπαξιωματικούς”, οι οποίοι θα ξεμείνουν μαζί μας όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά γιατί δεν θα έχουν την κατάλληλη επιρροή ώστε να εξασφαλίσουν μια θέση στις σωσίβιες λέμβους, μαζί με τα υπόλοιπα λαμόγια. Θα είμαστε, δηλαδή, όλες οι τελευταίες τρύπες του ζουρνά μαζεμένες, να προσπαθούμε να σώσουμε το πλεούμενο μας και το τομάρι τους από το βέβαιο χαμό…άλλος για τη βάρκα μαααας! Όμως παίζει να είναι ήδη αργά, μιας και μυρίζομαι πως θα μας παρατήσουν όταν θα έχουμε ήδη βρει σε αβαθή ύδατα και το καΐκι μας θα έχει κολλήσει για τα καλά στον βαλτώδη πυθμένα, μ’ αποτέλεσμα να μη μπορεί να πάει πουθενά. Κοινώς, ο ήλιος θα ανατείλει ανάποδα…η γη θα σταματήσει να γυρίζει….οι νεκροί θα σηκωθούν από τους τάφους τους…θα έχει έρθει το 2012….πως αλλιώς να στο πω για να το καταλάβεις;;;; 2L8!

Τα ξεσκονόπανα ανά χείρας λοιπόν και ξεκινήστε το νοικοκύρεμα της κεφαλής σας για αρχή και του περιβάλλοντα χώρου εν συνεχεία και ίσως τελικά καταφέρουμε να κάνουμε την ανατροπή. Και αν όντως έρθει η συντέλεια του κόσμου το 2012, δε γαμιέται τουλάχιστον θα μπορούμε να πούμε ότι το προσπαθήσαμε…αν και εντελώς μεταξύ μας, δεν το βλέπω να ψήνονται οι περισσότεροι…εν μέσω κρίσης, που καιρός για υπερβάσεις….

Snakepit filled with honey

2009-08-25T14:06:00.000-07:00

24/08/2009 (ξημερώματα 25ης)

Πόσες φορές πρέπει κάποιος να επαναλάβει το ίδιο λάθος για να θεωρηθεί βλάκας; Κάπου είχα διαβάσει δυο, όχι περισσότερες. Τα ίδια και τα ίδια στραβοπατήματα, ξανά και ξανά, μπορούν κάλλιστα να μου προσδώσουν τον χαρακτηρισμό βλαξ με διδακτορικό και όχι βλαξ με περικεφαλαία, μιας και εγώ την βλακεία πλέον την έχω σπουδάσει. Δεν ευθύνομαι όμως εγώ, αυτή η ρημάδα η εμπιστοσύνη που δείχνω σε κάποια πρόσωπα φταίει. Πρόσωπα τα οποία ουκ ολίγες φορές κατά το παρελθόν έχουν αποδείξει ότι ανήκουν στην κατηγορία των όφεων Humanalis, τα οποία με το που πέφτουν σε χειμερία νάρκη και κάνει την εμφάνιση της η ανθρώπινη τους πλευρά, καταφέρνουν να με μαλακώσουν και με κάνουν να ρίξω τα τείχη μου. Και τότε είναι που, ως δια μαγείας, ξυπνάει και πάλι το τέρας μέσα τους και ρίχνουν το πικρόχολο φαρμάκι τους, προσπαθώντας να ποδοπατήσουν και να ξεφτιλίσουν αυτό που είσαι, οτιδήποτε σε αγγίζει και οτιδήποτε πράττεις. Ορμώμενοι πίσω από το φιλικό τους προσωπείο, προσπαθούν να γεμίσουν την κενότητα τους με τις φοβίες σου, τις ενοχές σου, τις ανησυχίες σου και αφού τραφούν αρκετά στη συνέχεια στις εκσφενδονίζουν κατάμουτρα, προσπαθώντας να διαλύσουν οποιαδήποτε προσδοκία σου, να σε ταπεινώσουν και να νιώσεις μπροστά τους ασήμαντος. Τις φορές που το πετυχαίνουν χαίρονται, το βρίσκουν αστείο και ικανοποιούν με τον τρόπο αυτό τον αρρωστημένο τους εγώ. Απόρροια μίσους; Ζήλιας; Κακεντρέχειας; Δεν γνωρίζω και δεν νομίζω πως θέλω να μάθω, το όλο σκηνικό μου προκαλεί μια απέραντη θλίψη, μια μιζέρια, όμοια με το θέαμα της καμένης γης και των καμένων σπιτιών που αντικρίζω τις τελευταίες μέρες όποτε ανοίγω τη τηλεόραση. Κάπου εκεί βρίσκεσαι και εσύ, μεταξύ καπνών και στάχτης…και σήμερα έχεις γεννέθλια, όχι τα ιδανικότερα φαντάζομαι, εκτός και αν είσαι απόγονος του Νέρωνα. Εκεί φωτιές και εδώ ασταμάτητη βροχή για δεύτερη συνεχόμενη βραδιά, ο νόμος του Murphy σε πλήρη ισχύ.
Μου αρέσει η καλοκαιρινή βροχή…γενικά μου αρέσει η βροχή, μου δημιουργεί ένα συναίσθημα κάθαρσης. Όποτε βρέχει μελαγχολώ και όταν μελαγχολώ συνήθως σε θυμάμαι, συνεπώς όποτε βρέχει, τις περισσότερες φορές σε φέρνω στη σκέψη μου, πράγμα παράξενο αν αναλογιστείς ότι η τελευταία ειλικρινής μας συνάντηση είχε λάβει χώρα μια ζεστή, ξάστερη Αυγουστιάτικη νύχτα. Έχουν περάσει τρία χρόνια γεμάτα από τότε και παρόλα αυτά τη θυμάμαι σαν να ήτανε χθες. Εγώ αρκετά εκφυλισμένος από τη ψημένη ρακί, κακόκεφος, με τον εγωισμό μου να ξεχειλίζει και να θρέφει το θυμό μου. Εσύ να προσπαθείς να με πικάρεις με τον μελλοντικό πρώην σου από τη μια (κάτι το οποίο είχε λειτουργήσει, αλλά με αρνητικά αποτελέσματα) και από την άλλη να με γυροφέρνεις για να με ηρεμήσεις, όπως μόνο εσύ γνώριζες να κάνεις.
Χρόνος: Χαράματα, τόπος: η παραλία ενός νησιού, τελευταίες μας κουβέντες:

Ως πότε θα σε περιμένω;
Δεν θυμάμαι να σου ζήτησα ποτέ να με περιμένεις…

Το εννοούσα; Δεν το εννοούσα; Θα σε γελάσω. 1100 ημέρες μετά, ήτοι 26400 ώρες, ήτοι 1584000 λεπτά, ήτοι 95040000 δευτερόλεπτα κ.ο.κ. και εγώ ακόμη δεν έχω καταλήξει για το αν μιλούσε ο εγωισμός μου ή εγώ. Μήπως ο εγωισμός μου είμαι εγώ; Μπερδεύτηκα...πάντως για ένα πράγμα είμαι σίγουρος και αυτό είναι ότι υπήρξα άδικος. Άδικος με σένα, μα προπάντων με όσες ακολούθησαν. Το να προσπαθείς να συναγωνιστείς ένα φάντασμα είναι ότι χειρότερο υπάρχει…γιατί αυτό είσαι πλέον για μένα, ένα φάντασμα το οποίο έχει ριζώσει στο μυαλό μου, έχει αποκτήσει μυθικές ικανότητες και κάνει την εμφάνιση του συνήθως όποτε βρέχει…το βροχοφάντασμα μου, λοιπόν!
Η ώρα πλησιάζει 03:30, η βροχή εξακολουθεί να ξεπλένει με μανία τους δρόμους και εγώ δεν νυστάζω κι όμως πρέπει να προσπαθήσω να κοιμηθώ. Μακάρι να μπορούσα να το ξενυχτίσω και απλά να παρακολουθώ τις σταγόνες να πέφτουν και να απολαμβάνω το θόρυβο που προκαλεί η κρούση τους πάνω στο έδαφος. Όμως πρέπει να σφαλίσω τα μάτια μου και να χαθώ στο απόλυτο σκοτάδι, οπότε όπως καταλαβαίνεις ήρθε η ώρα να φύγεις φαντασματάκι, άντε ξούτ!
Και πού είσαι; Να αργήσεις άπειρα να μας ξανάρθεις…άντε μπράβο, γιατί με μελαγχόλησες πάλι!
Τέλος, πρέπει να βρώ έναν κυνηγό φαντασμάτων...Mr. Miles Straume will you join us?

Indifference

2009-07-19T04:30:00.000-07:00

Xθές αλώθηκε και το τελευταίο μου κάστρο...πλέον ότι θε να 'ρθει ας έρθει, ας περάσει καλά ο καθείς στη δική του Ανταρκτική. Κουράστηκα να "καταπιέζω" με τη παρουσία μου υποστάσεις, να "σφίγγω" καρδιές και να συντελώ με τον τρόπο μου στην έλευση της εποχής των παγετώνων. Η αδιαφορία έχει πλέον ριζώσει για τα καλά ανάμεσα μας. Αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο ως σύνολο, ας αδιαφορήσουμε τουλάχιστον όλοι μαζί.

Trainspotters

2009-06-23T14:16:00.000-07:00

Ορισμένοι άνθρωποι, συνεχώς επιλέγουν και αναλώνονται κυνηγώντας λάθος τραίνα...όταν αντιλαμβάνονται το σφάλμα τους είναι πλέον αργά μιας και έχουν χάσει το σωστό δρομολόγιο...δυστυχώς ένας από αυτούς είμαι και εγώ! Κανείς άλλος για να κάνουμε κόμμα;;;

Evil me!

2009-06-06T06:03:00.000-07:00

Ελεγχόμενα μέσα, εγκάθετοι εκπρόσωποι της τέχνης. Τα έχεις; Προβάλλεσαι, είσαι ο πρώτος του χωριού, σου κάνουν λιτανείες, δεν πάει να παίζεις μπούρδες, το έργο σου θα το προβάλλεις και αυτοί θα κάνουν τα πάντα για να το μάθει το κοινό. Hype, ποζεριλίκι, ψευτογκλαμουριά στην ψωροκώσταινα Δεν τα έχεις; Θα σε φάει η μαρμάγκα, το μαύρο σκοτάδι και έτσι και κάνεις πως σηκώνεις κεφάλι με τη πρώτη ευκαιρία θα σου το πάρουν και θα το προσφέρουν επί πινάκι. Πουλημένοι δημοσιογράφοι, πουλημένα μέσα ενημέρωσης, πουλημένοι καλλιτέχνες που αντί να υπηρετούν τη τέχνη, έχουν βάλει τη τέχνη να υπηρετεί εαυτούς. Όλοι κυνηγάνε μια θέση κάτω από έναν ψεύτη ήλιο (Μιχάλκωφ…τι ωραία ταινία!)

Κλίκες! Οι κλίκες σκοτώνουν τη μουσική και όχι η πειρατεία. Είσαι δικός μου; θα σε βοηθήσω, δεν σε ξέρω; θα πάρεις το τρίτο το μακρύτερο. Δεν έχει σημασία που η δουλειά μου είναι να προβάλλω τους καλλιτέχνες και το έργο τους και να ενημερώνω το κοινό σχετικά με αυτό. Δεν έχει σημασία αν το υλικό σου είναι καλό ή όχι. Δεν θέλω να σε βλέπω, δεν θέλω να σε ξέρω. Θέλω να βλέπω μόνο τους φίλους μου και να αναλώνομαι στα ίδια και στα ίδια, θέλω να ακούγεται μόνο η δική μας φωνή. Εσείς να φύγετε να πάτε αλλού! Και εμείς παίζαμε μαντολίνο, αλλά όχι ηλεχτρικό! Α, και που είσαι, μη τολμήσεις να κάνεις τίποτα μόνος σου, θα σε φάμε ζωντανό!!! Μα τι λέμε και να θελήσεις που θα το κάνεις; Όλα από εμάς ελέγχονται! Illuminati made in Greece…live your myth.

Και μετά μιλάμε για ελληνική ανεξάρτητη σκηνή, ανεξάρτητη δισκογραφία, ανεξάρτητα ραδιόφωνα και ανεξάρτητα μουσικά έντυπα. Το χρήμα πάει και έρχεται, πάντα σεμνά και ταπεινά, όχι κάτω από τα τραπέζια, αλλά φανερά, χέρι με χέρι. Θέλεις να σου βγάλω δίσκο; Μα φυσικά πληρώνεις παραγωγή, κοπή και το 98% των πωλήσεων δικό μου, τρελή ευκαιρία, τσάμπα πράμα!!! Θέλεις να σε παίξουμε στο ραδιόφωνο; Μα φυσικά… 500 €ρώπουλα παρακαλώ. Τα αρπάζουν και μετά προσπαθούν να γαλουχήσουν το σχεδόν ανύπαρκτο ελληνικό alternative κοινό. Ακούστε αυτό, αγοράστε εκείνο, πάτε να δείτε αυτούς, είναι πολύ cool, πολύ wool, πολύ glamorous, κόκκινα χαλιά, σαμπάνιες, star system, πυροτεχνήματα, τρελαινόμαστε μαζί τους, ουάααου!!! Και όλοι κερδίζουν και βγάζουν χρήματα εκτός από τον καλλιτέχνη…ψέματα….ο καλλιτέχνης παίρνει τους τίτλους “Το πιο hype συγκρότημα”, “Ο πιο εκκεντρικός /η καλλιτέχνης”, ο πιο έτσι, ο πιο γιουβέτσι και δεν συμμαζεύεται. Ότι συμβαίνει και στην πραγματική ζωή δηλαδή:

Τι δουλειά κάνεις και πόσες ώρες δουλεύεις;

Αααα, δουλεύω 10 ώρες την ημέρα, αλλά είμαι product manager, floor manager, sales manager, shit manager, manager στο άρμεγμα της πεταλούδας, manager να είναι και ότι να ’ναι!

Και τι μισθό παίρνεις;

700€,,,

ΒΛΑΚΑ ΣΚΛΑΒΕ! Θα ξεράσω….η σκυλάδικη νοοτροπία τελικά έχει ποτίσει στο dna μας και έχει εισβάλει σε κάθε δραστηριότητα μας. Βαλκανιοί απατεωνίσκοι είμαστε και τίποτα παραπάνω.

Το μόνο που μας κρατάει και συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε, είναι ότι εξακολουθεί να μας γεμίζει και να δίνει χρώμα στη μίζερη ελληνική πραγματικότητα καθώς και ότι σε όλα τα παραπάνω υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις..έτσι να τα λέμε όλα για να μη γινόμαστε άδικοι…δηλαδή κοπριές όπως όλοι αυτοί που βρίζουμε. Υπάρχει κοινό που ψάχνεται μόνο του και που δεν αναζητά μασημένη τροφή και υπάρχουν και άνθρωποι που πραγματικά αγαπάνε τη μουσική και μέσα από προσωπικά bog ή από οποιοδήποτε άλλο βήμα τους δοθεί, προσπαθούν να τη προωθήσουν χωρίς διακρίσεις. Σε όλους αξίζει μια ευκαιρία και από εκεί και πέρα ο καθείς από μόνος του μπορεί να κρίνει αν κάτι του αρέσει ή όχι. Δεν χρειαζόμαστε υποβολείς για το τι θα πούμε, που θα πάμε και τι θα ακούσουμε. Ας γίνει επιτέλους η alternative – indie – ανεξάρτητη σκηνή, αυτό που υποδηλώνει το όνομα της, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ και όχι εξαρτημένη από τον κάθε ατάλαντο κομπλεξάρα, που μην έχοντας ιδέα το πως είναι να δημιουργείς, προσπαθεί να καθοδηγήσει τους καλλιτέχνες για το τι θα πρέπει να κάνουν και πώς να το κάνουν, με το αζημίωτο φυσικά.
Εύχομαι κάποια στιγμή τα πράγματα να αλλάξουν…αν και με ευχές τίποτε δεν γίνετε. Γεγονός είναι πως εμείς που συμμερίζομαστε τις ίδιες σκέψεις, κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσουμε να είμαστε εδώ. Και τίποτα να μην αλλάξει, εδώ ακλόνητοι, μόνο και μόνο για να τους τη μπαίνουμε στο μάτι. Τελικά D.I.Y. or die που λένε και οι Callas.

Όξω πούστηδες από τη παράγκα! Τα του Καίσαρι, τω Καίσαρι.

2009-06-01T07:59:00.000-07:00

Παρασκευή απόγευμα. Δεν είχε διάθεση να κάνει οτιδήποτε. Ένιωθε μια μελαγχολία με το πέρας της χθεσινής βραδιάς. Όλα ήταν τόσο συναρπαστικά χθες και όλα τόσο αδιάφορα σήμερα. Την ένταση, το ρυθμό, τις μελωδίες, τα φώτα και το άγχος που διοχετεύονταν σε ενέργεια, διαδέχτηκε η ανιαρή καθημερινότητα...και από αυτήν…από αυτήν του έμεινε μόνο η εικόνα της, να στοιχειώνει τις σκέψεις του.
Ξάπλωσε στον καναπέ σε εμβρυακή στάση και προσπάθησε να κοιμηθεί για να μη σκέφτεται. Έκλεισε τα μάτια του όμως οι σκηνές στις οποίες πρωταγωνιστούσε και αυτή, κάνανε την εμφάνιση τους ξανά και ξανά….“Ok, θα παίξω” σκέφτηκε και βάλθηκε αυτή τη φορά ότι κάνει, να το κάνει με το σωστό τρόπο. Δεν θα τον έπιανε απροετοίμαστο, δεν θα έχανε τα λόγια του και προπάντων δεν θα κοκκίνιζε. Θα έλεγε τα σωστά λόγια τη κατάλληλη στιγμή και τουλάχιστον τότε θα μπορούσε να πει ότι είχε δοκιμάσει. “Να σου κάνω ένα κομπλιμέντο;”, “Θα κοκκινίσω;” …όχι, όχι, όχι σίγουρα αυτή ήταν η λάθος απάντηση. Κάτι άλλο έπρεπε να ειπωθεί, κάτι χμμμ πιο τολμηρό χωρίς όμως να γίνει σαχλός. Ίσως και ένα απλό “Για πες;!;” να έκανε τη δουλειά του. Το τι θα του έλεγε και το τι θα απαντούσε αυτός μετά, είναι μια άλλη υπόθεση. Θα μπορούσε κάλλιστα να ανταποδώσει τον έπαινο, πράγμα καθόλου δύσκολο, όταν έχεις απέναντι σου μια όμορφη και ταλαντούχα γυναίκα. Αλλά όχι, έπρεπε να δώσει αυτή την ηλίθια απάντηση, να παγώσει την ατμόσφαιρα και να μην ειπωθεί τίποτα στη τελική. Του ήταν δύσκολο να αναπλάσει αυτή τη σκηνή, με τόσο λίγες σταθερές, τόσες πολλές μεταβλητές, όλα ήταν πιθανά και όλα απίθανα…. Άνοιξε τα μάτια του και έπιασε τον εαυτό του να στραβομουτσουνιάζει. “Πφφφ ούτε και με το παιχνίδι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου δεν μπορώ να βγάλω άκρη…” σκέφτηκε και έβγαλε από μέσα του μια μεγάλη δόση αέρα, δίνοντας σου την εντύπωση ότι με αυτό το ξεφύσημα έδιωχνε μαζί και οτιδήποτε τον βάραινε εκείνη τη στιγμή.
Στριφογύρισε λιγάκι στον καναπέ ώσπου να βολευτεί και για ακόμη μια φορά έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να χαλαρώσει. Βρέθηκε στο μαγαζί, που είχε πάει με το πέρας της συναυλίας. Όλα ήταν όπως εκείνο το βράδυ, αυτός να κάθεται σε ένα τραπέζι με τους Κ και Ν και αυτή να βρίσκεται εκεί σε απόσταση αναπνοής στο διπλανό τραπέζι…Προσπαθούσε να συμμετέχει στη συζήτηση αλλά δεν μπορούσε, η παρουσία της του αποσπούσε συνεχώς τη προσοχή. Με κλεφτές ματιές τη θαύμαζε…τόσο όμορφη και στεκόταν εκεί δίπλα του. Προσπαθούσε να απορροφήσει όσα περισσότερα γινόταν από την εικόνα της. Το μακρύ της λαιμό, το καλοσχηματισμένο σώμα της, το όμορφο της πρόσωπο, το γοητευτικό της χαμόγελο και εκείνα τα λαμπερά και διαπεραστικά μάτια, που σε κοιτούσαν και χανόσουν…πολύ σωστά, παρελθοντικός χρόνος, γιατί τώρα όσο και να τα χάζευε σημασία δεν του δίνανε.
Προσπάθησε να τη βγάλει από το μυαλό του και επιτέλους να μπορέσει να παρακολουθήσει τη συζήτηση της παρέας του, στη σκέψη του όμως είχε ριζώσει για τα καλά η εικόνα της και η ανάγκη να την ανανεώνει συνεχώς μεγάλωνε όλο και περισσότερο μέσα του, μ’ αποτέλεσμα τρεις και λίγο, με αφορμή ότι επεξεργάζεται το χώρο, να τις ρίχνει κλεφτές ματιές και να ευφραίνει τους οφθαλμούς του. Πλησίαζε η ώρα να φύγει και δεν είχαν ανταλλάξει κουβέντα Είχε αρχίσει να απογοητεύεται από το πώς έτεινε να λήξει η βραδιά του, μα προπάντων από τον εαυτό του, που για ακόμη μια φορά, το τελευταίο διάστημα, δεν είχε βρει το θάρρος να κάνει το πρώτο βήμα…είχε όμως μια καλή δικαιολογία περί τούτου, μιας και στο τραπέζι δεν ήταν μόνη της αλλά με παρέα…αντρική! Ποτέ δεν του άρεσε να μπλέκει στα “χωράφια” τρίτων, όπως ακριβώς δεν γούσταρε να μπλέκουν και στα δικά του, όχι ότι αυτό που έβλεπε υποδήλωνε κάτι ερωτικό μεταξύ τους, αλλά respect. Όταν κάποια συνοδεύεται, συνοδεύεται, τέλος. Αν δεν σου δώσει το έναυσμα για το κάτι παραπάνω, κάθεσαι στα αυγά σου και δεν κουνάς ρούπι. Και τότε έγινε το εντελώς αναπάντεχο. Τον πλησίασε χαμογελώντας και τείνοντας του ένα cd την άκουσε να του λέει “Θα μου το υπογράψεις;”. Δεν το περίμενε και έμεινε να τη κοιτάει για λίγο σαν χάνος. Η πρώτη κουβέντα που ξεστόμισε ήταν “Πλάκα μου κάνεις…” (…ok, ok μπορεί να ήταν και “Πλάκα με κάνεις…”, δεν παίρνω και όρκο) για να λάβει ως απάντηση “Καθόλου, σοβαρά μιλάω”. Βραχυκύκλωσε…ψέλλισε κάτι σαν “Δεν έχω στυλό” και ορισμένες άλλες αηδίες και το θέμα έκλεισε εκεί.

CUUUT!!! Μα τι μπούφος, Θεέ μου!
Πάμε πάλι από τη αρχή…

Θα μου το υπογράψεις;
Πλάκα μου κάνεις…
Καθόλου, σοβαρά μιλάω
Ok…αν και νιώθω λίγο άβολα, θα σου το κάνω το χατίρι…δεν έχω στυλό όμως… μισό να ζητήσω από τον barman.

Την άφησε για λίγο, πήγε στο bar και ζήτησε ένα στυλό. Άνοιξε το εξώφυλλο και στο εσωτερικό του έγραψε το τηλέφωνο του. Της επέστρεψε το cd και της έκλεισε το μάτι.. CUUUT!!! Όχι, όχι, όχι δεν θα ήταν ο εαυτός του αν έκανε κάτι τέτοιο. Όλοι ξέρουμε πως κατά βάθος είναι ένας ρομαντικός φλώρος, που αν ήταν στα φόρτε του εκείνη τη βραδιά και ήταν ετοιμόλογος θα έκανε κάτι μεν επιθετικό, αλλά σε πιο light μορφή, κάτι πιο συγκαλυμμένο. Κάτι που δεν θα την πίεζε τόσο και που θα της έδινε τον έλεγχο για το αν θα τον άφηνε να προχωρήσει παρακάτω ή όχι . Χμμμ…άντε πάμε πάλι.

Θα μου το υπογράψεις;
Πλάκα μου κάνεις…
Καθόλου, σοβαρά μιλάω
Ok…αν νιώθω λίγο άβολα, θα σου το κάνω το χατίρι …δεν έχω στυλό όμως… μισό να ζητήσω από τον barman.

Την άφησε για λίγο, πήγε στο bar και ζήτησε ένα στυλό. Άνοιξε το εξώφυλλο, σκέφτηκε λιγάκι και σημείωσε κάτι στο εσωτερικό του. Το έκλεισε και της το επέστρεψε. Αυτή το πήρε και έκανε τη κίνηση να το ανοίξει…το ήξερε ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν. Κοκκίνισε και μόνο με τη σκέψη ότι θα το διάβαζε, ήταν όμως αργά, ότι είχε γίνει, είχε γίνει. Το άνοιξε και τα μάτια της έτρεξαν πάνω στα γράμματα που είχε γράψει: .........(Βάλε μια έξυπνη ατάκα) Έκλεισε το κουτί, τον κοίταξε στα μάτια και του χαμογέλασε. CUUUT! That’s more like it!
Η απάντηση δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι έκανε τη κίνηση του. Άνοιξε τα μάτια του, ξάπλωσε ανάσκελα σταυρώνοντας τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του, ευχαριστημένος με τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και ένα χαμόγελο ευδαιμονίας χαραγμένο στο πρόσωπο του. Τελικά ήταν καλός στην ανάπλαση των παθημάτων του, έπρεπε να το παραδεχτεί. Όλα καλά!!!
…Το μόνο που έμενε τώρα, ήταν να ανακαλύψει τη μηχανή του χρόνου, για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους…μπουμπούνα, ε μπουμπούνα!

End of the day

2009-05-29T08:45:00.000-07:00

Όλα τελειώνουν…τα φώτα σβήνουν, το κοινό φεύγει και μένεις μόνος, να μαζεύεις τα αποκαΐδια της βραδιάς που πέρασε πάνω από τη σκηνή. Τόσο γεμάτος και τόσο θλιμμένος…μακάρι η ζωή να κυλούσε έτσι, μακάρι να μη χρειαζόταν την επομένη να επιστρέψεις στην άχαρη πραγματικότητα. Χρειάζεται να περάσουν μέρες, οι οποίες φαντάζουν ατελείωτες, γεμάτες αγωνία και λαχτάρα για την πολυπόθητη βραδιά και όταν αυτή έρθει, εξανεμίζεται εν ριπή οφθαλμού και μένεις μετέωρος κάπου μεταξύ του πριν και του μετά, του φωτός και του σκότους, μισός άνθρωπος μισός σκιά.
Προσπαθείς να επαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου. Είσαι αυτό που ζεις τώρα ή αυτό που θα ζήσεις αύριο; Είσαι ένας φλεγόμενος κομήτης ο οποίος καίει τα πάντα στο πέρασμα του ή ένας παγωμένος πλανήτης ο οποίος φθείρεται μέσα στη στασιμότητα του; Μπερδεύεσαι.
Τα βήματα σου σε οδηγούν στο δρόμο και από εκεί σε κάποιο μπαρ. Θαμώνες λιγοστοί, γύρω σου πρόσωπα γνώριμα, χαρούμενα, ζεστά, ακουμπάς σε μια καρέκλα, πίνεις μια γουλιά από το ποτό σου και κλείνεις τα μάτια…γαλήνη! Όταν τα ξανανοίγεις δεν βρίσκεσαι πλέον εκεί.
Είσαι στο σπίτι σου, ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου, με το σκοτάδι να σε περιβάλει και το σφύριγμα στα αυτιά σου να αποτελεί το soundtrack για τους τίτλους τέλους της ημέρας που πέρασε. Σφαλίζεις τα μάτια και βυθίζεσαι στο κενό.
Ένα πρόσωπο, όμορφο μ’ ένα σαγηνευτικό χαμόγελο κάνει συνεχώς την εμφάνιση του…ανταποδίδεις το χαμόγελο και μετά σιωπή...

Χριστουγεννιάτικο οικολογικό μήνυμα !

2008-12-25T10:05:00.000-08:00

Ευχές ανταλλάξαμε; Δεν ανταλλάξαμε...

2008-12-25T09:51:00.000-08:00

Το κράτος της ντροπής

2008-12-09T08:44:00.001-08:00

Βία για τη βία, ψεύδη για να καλύψουμε τις πικρές αλήθειες, ακραίες
απόψεις για να καλύψουμε τα κυβερνητικά λάθη, αντίδραση για κάθε
παράνομη δράση, εκρήξεις οργής και όποιον πάρει ο χάρος,
καταπιεσμένοι που επαναστάτησαν εναντίον βολεμένων που έχασαν την
ησυχία του καναπέ τους. Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας το τελευταίο
τριήμερο, αυτή ήταν η εικόνα της Ελλάδας από την αρχή της ύπαρξης
της ως οργανωμένο κράτος. Σκύβουμε το κεφάλι και
ανεχόμαστε…ανεχόμαστε τη κλεψιά, το δούλεμα, τη καταπίεση, το ότι
σου πετάνε ψίχουλα και αργότερα απαιτούνε να τους δώσεις πίσω
ολόκληρο το καρβέλι, τους πολίτες που πέφτουν πάνω σε
ανυποψίαστες ζαρντινιέρες, τις ροζ βίλες, τις κίτρινες βίλες, τις
πράσινες βίλες, τα 6.562.853 διαμερίσματα που ανήκουν στη σύζυγο
και στα τέκνα του εκάστοτε βουλευτή, το ξεκοκάλισμα της δημόσιας
περιουσίας από εκπροσώπους λαού και θεού, τις παροχές βοήθειας
προς τις τράπεζες, που μας γδύνουν, για να μπορέσουν να συνεχίσουν
το γδύσιμο την ώρα που ο λαός πεινάει, τη Vodafone, τη Siemens, τα
ομόλογα, την Ολυμπιακή, τον Ο.Τ.Ε, τα καμένα στη Πελοπόννησο, τις
αποζημιώσεις ψίχουλα που έδωσαν στους πυρόπληκτους και που τώρα
απαιτούνε πίσω, την υπόθεση Ζαχόπουλου (τι να κάνει άραγε αυτό το
παλικάρι;), την ύπαρξη γενιάς των 700€ και κάτω, τους κουμπάρους,
τους θείους, τα ξαδέρφια και τα ανήψια, τους δαρμένους συνταξιούχους,
τους δαρμένους μαθητές, φοιτητές, καθηγητές, το ξύλο που έφαγε ο
κάθε πικραμένος επειδή βγήκε να διεκδικήσει το δίκιο του, τους
αλλοδαπούς που αυτοκτονούν από τον τρίτο όροφο των κτιρίων,
άχρηστοι πρωθυπουργοί, υπουργού, υφυπουργοί και όλο το κακό
συναπάντημα το οποίο αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη καθώς και
πεισματικά να παραιτηθεί παρόλα τα δεινά που έχουν προκαλέσει, τα
ΜΜΕ-κοράκια που τρίβουν τα χέρια τους κάθε φορά που ξεσπάνε
ταραχές και ενδόμυχα χαίρονται για τις καταστροφές που θα
ακολουθήσουν προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού τους, τα ΜΜΕ τα
οποία δεν διστάζουν να ασελγήσουν πάνω στο πτώμα και τη μνήμη
οποιουδήποτε, μετατρέποντας τη κάθε θλιβερή στιγμή σε φιέστα για
χάρη της τηλεθέασης.

Υποτασσόμαστε μπροστά σε ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος το οποίο
σε δαγκώνει για να μη σκεφτείς να αντιδράσεις και αν το αποτολμήσεις
ορμά για να σε ξεσκίσει. Έρχεσαι σε επαφή με τα όργανα της τάξης
και σφίγγεσαι και ας μην έχεις κάνει κάτι.
Φοβάσαι…φοβάσαι μη τυχόν σε μπλέξουν στα καλά καθούμενα
και αρχίσουν να σε σέρνουν από κρατητήριο σε κρατητήριο,
σε ξυλοφορτώσουν και σε πετάξουν σε ένα κελί μέχρι να δικαστείς και
όλα αυτά γιατί βρέθηκες σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, είτε γιατί
αντιμίλησες, είτε γιατί απλά έτυχε να φοράς πράσινα All Star. Αν αυτό
δεν είναι φασισμός δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Το ότι η εκάστοτε
κυβέρνηση εκλέγεται με ψηφοφορία δεν σημαίνει ότι και όλα τα όργανα
του κράτους λειτουργούν με απόλυτα διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες.
Και όταν αυτά τα όργανα του κράτους, τα οποία έχουν έναν
τόσο ευαίσθητο ρόλο να επιτελέσουν, στελεχώνονται από τον κάθε
“αγράμματο” κομπλεξικό μπασκίνα, ο οποίος αφήνοντας τον
μικρόκοσμό του και παίρνοντας ένα όπλο στο χέρι, θεωρεί πως έχει
μεταμορφωθεί σε έναν από τους πραίτορες της πόλης (από λόγο του
πρώην υπουργού δημοσίας τάξης Β.Πολύδωρα απευθυνόμενος σε
αστυνομικούς), τότε έχουμε τη γένεση ενός μικρού Judge Dread, ο
οποίος δικάζει και εκτελεί επιτόπου την ποινή που έχει, ερήμην της
πολιτείας, αποφασίσει…

Όλα αυτά συσσωρεύονται στη μνήμη του κόσμου και όταν
μαζευτούν πολλά μαζί, περιμένουν τη τελική σταγόνα
που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Και όταν η σταγόνα αυτή είναι ένα
δολοφονημένο αμούστακο παιδί, τότε το ποτήρι δεν ξεχειλίζει απλά,
εκρήγνυται. Και το ωστικό κύμα παρασύρει οτιδήποτε συναντήσει στο
διάβα του. Ο φόβος μετατρέπεται σε οργή και η πληγωμένη κοινωνία
βρυχάται. Δυστυχώς όχι συσπειρωμένη, μόνο η μισή…η άλλη μισή
συνεχίζει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου με το να πίνει τον καφέ της
ατάραχη στην παραλία, να ασχολείται με τον ΠΑΟΚ που έφερε
ισοπαλία μέσα στη Τούμπα και με το πότε θα αγοράσει την επόμενη
Luis Vittone τσάντα της γιατί η περσινή πάλιωσε…τι ωραία που είναι η
ζωή τραλαλί τραλαλό. Και το χειρότερο δεν είναι η απάθεια, αλλά το
επικριτικό βλέμμα που ρίχνουν στους υπόλοιπους μισούς, που
τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι στους αφεντάδες τους και
καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Δεν θεωρώ σωστό το να
καταστρέφονται περιουσίες ανθρώπων οι οποίοι μοχθούν για να τα
βγάλουν πέρα, αλλά μπορώ να δεχτώ ότι η υλικές ζημιές είναι φυσικό
επακόλουθο μιας ανομοιογενούς μάζας η οποία ξεσπάει με οργή, η
κάθε μια για τους δικούς της λόγους και όλη μαζί για μια δίκαιη
κοινωνία.

Δεν ξέρω αν είναι μάταιο ή όχι να επαναστατείς και να
διαδηλώνεις κάθε τρεις και λίγο και τίποτα να μην αλλάζει. Η ιστορία
κάνει κύκλους και η κατάσταση παραμένει η ίδια για δεκαετίες τώρα.
Από τη δολοφονία του δεκαεξάχρονου Μιχάλη Καλτεζά το 1985 στη
δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 έχουν
μεσολαβήσει 23 χρόνια και η Ελλάδα εξακολουθεί να σκοτώνει τη
νεολαία της, επειδή τη θεωρεί επικίνδυνη. Παρόλα αυτά η κοινωνία
εξεγείρεται, φοράει το οργισμένο προσωπείο της και δείχνει ότι πονά
και ότι δεν έχει αποχαυνωθεί στο σύνολο της. Τρίζει τα δόντια και
απαιτεί ένα καλύτερο αύριο για όλους, όχι μόνο για τους μισούς. Δεν
θα ήθελα ποτέ να πάψω να ονειρεύομαι και να καταλήξω ένας στυγνός
πραγματιστής, ο οποίος θεωρεί ότι όλα είναι μάταια και ότι τίποτα ποτέ
δεν πρόκειται να αλλάξει… το να μην έχεις όνειρα είναι να μην έχεις
στόχο…πες με ρομαντικό πες με χαζό πιστεύω ακράδαντα πως από τις
στάχτες γεννιέται ζωή, η φύση το έχει αποδείξει και εμείς ως κομμάτι
της δεν αποτελούμε την εξαίρεση.

Η κάθε έκρηξη είναι και πιο δυνατή από τη προηγούμενη
και ίσως όχι αυτή τη φορά, αλλά την επόμενη ή τη μεθεπόμενη
τα πράγματα να αλλάξουν και να τεθούν οι βάσεις
για μια κοινωνία δίκαιη, απαλλαγμένη από όλους τους
υπεύθυνους-ανεύθυνους και τα λοιπά μιάσματα της εξουσίας,
τους οπλισμένους τραμπούκους που δήθεν φυλάσσουν τους πολίτες και
τους δοσίλογους νοσταλγούς περασμένων καθεστώτων, η οποία θα
έχει ως μοναδικό κέντρο τον άνθρωπο και τη φροντίδα αυτού.

Θα ήθελα να βάλω μια τελεία σε όλες τις παραπάνω σκέψεις απαντώντας
στο ερώτημα το οποίο κατά κόρον έχει ειπωθεί από χείλη συνανθρώπων
μας τις τελευταίες τρεις ημέρες, με μια άλλη ερώτηση. Στο “Αν ήταν το
δικό σου κατάστημα ή το δικό σου αυτοκίνητο αυτό που καίγεται, θα
έλεγες τα ίδια;” με τη σειρά μου ρωτώ “Αν το παιδί που σκότωσαν ήταν
ο δικός σου αδερφός, το δικό σου παιδί, ο δικός σου άνθρωπος, θα
εξακολουθούσες να ασχολείσαι με τζαμαρίες καταστημάτων, φλεγόμενα
αυτοκίνητα και κατεστραμμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα;”

Η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν
εμπόρευμα. Ίσως από αύριο όλα να γυρίσουν στους κανονικούς τους
ρυθμούς, και να φερόμαστε σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Ίσως να
σκύψουμε το κεφάλι για ακόμη μια φορά και να συνεχίσουμε να
εκτελέσουμε το έργο μας ως γρανάζια της μηχανής αυτού του κράτους
της ντροπής. Το μήνυμα όμως έχει ήδη περάσει. Το κοινωνικό σύνολο
δεν πέθανε, απλά είναι πληγωμένο και φοβισμένο και την επόμενη
φορά που θα νιώθει πως κινδυνεύει από το “κράτος δικαίου”, δεν θα
διστάσει να δείξει τα δόντια του με μεγαλύτερο μένος και περισσότερη
αποφασιστικότητα. Είθε να επικρατήσει η λογική και η πολιτεία αυτή να
πάψει να σκοτώνει τα παιδιά της, κυριολεκτικά και μεταφορικά…

Εις το επανιδείν μικρέ Αλέξανδρε...

Vooperman

2008-05-08T06:52:00.000-07:00

Κατάλαβε ότι είχε μπλέξει, με το που είδε από το παράθυρο του διαμερίσματος του, το μαύρο αυτοκίνητο παρκαρισμένο στο απέναντι πεζοδρόμιο, με δυο "μπάτσους" να κάθονται αμέριμνοι μέσα σε αυτό και να κοιτούν προς το μέρος του. Κάποιος τον είχε "καρφώσει" και πολύ θα ήθελε αυτή τη στιγμή να ξέρει ποιος, να του κόψει τα αρχίδια και να του τα δώσει να τα φάει....ποιος θα μπορούσε να ήταν;
Από τη χθεσινή δουλειά που έκανε στη τράπεζα, αποκλείετε, μιας και δεν άφησε κανένα μάρτυρα πίσω του! Εκτελέστηκαν άπαντες, καταστράφηκαν όλες οι κάμερες ασφαλείας με το υλικό που είχαν καταγράψει από το χώρο ρου εγκλήματος, ενώ κατά την έξοδό του, για καλό και για κακό ανατίναξε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο, πυροδοτώντας μια δεκατρετράκιλη βόμβα καθαρής νιτρογλυκερίνης, την οποία είχε τοποθετήσει αποβραδίς στην είσοδο του καταστήματος. Περίεργο....δίχως μάρτυρες και όμως οι μπάτσοι κατάφεραν να εντοπίσουν τα ίχνη του...είτε αποκτήσανε μαντικές ικανότητες είτε κάποιος τον είχε δώσει στεγνά. Αν δεν μάθαινε το πως θα έσκαγε, όμως δεν είχε χρόνο για άλλες σκέψεις. Έπρεπε να εγκαταλείψει το κτίριο το συντομότερο δυνατόν, όσο είχε ακόμη την ευκαιρία να το κάνει χωρίς να γίνει αντιληπτός.
Ξεχύθηκε στο διάδρομο και με μεγάλες δρασκελιές άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες που οδηγούσαν στην ταράτσα, ενώ παράλληλα άρχισε να ξεκουμπώνει το πουκάμισο του. Από κάτω αποκαλύφθηκε ένα τεράστιο V κεντημένο στο στήθος του. Του είχε στοιχίσει 250€ το συγκεκριμένο tattoo, όμως ήταν μια επένδυση η οποία άξιζε τα λεφτά της και με το παραπάνω. Ήταν τόσο φυσικό και τόσο ταιριαστό πάνω του, που θα νόμιζε κανείς πως το είχε από γεννεσημιού του! Συνέχισε να ανεβαίνει τις σκάλες μέχρι που βρέθηκε μπροστά σε μια πόρτα. Την έσπρωξε με δύναμη και βρέθηκε στην ταράτσα.

Έμεινε ακίνητος για μια στιγμή και απόλαυσε τον ήλιο που αδύναμα εκείνη τη στιγμή έριχνε τις τελευταίες ακτίνες του, πριν αρχίσει να δύει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ένιωσε να καίγονται τα πνευμόνια του από το καυσαέριο και τη μυρωδιά της βενζίνης τα οποία ήταν διάχυτα στην ατμόσφαιρα. Ποτέ δεν του άρεσε η πόλη και τώρα του δινόταν η ευκαιρία να αφήσει αυτήν και ότι άλλο τον εκφύλιζε, μια για πάντα πίσω του.

Πλησίασε στην άκρη της ταράτσας και κοίταξε κάτω. Ο δρόμος είχε γεμίσει από μαύρα αυτοκίνητα και περιπολικά τα οποία με τα λαμπιόνια και τις σειρήνες τους, από ψηλά έδινα την εντύπωση ενός τσίρκο, το οποίο έδινε την παράσταση του δέκα ορόφους πιο κάτω…δεν απείχε και πολύ από την αλήθεια!

Είχε έρθει η ώρα! Καβάλησε το περβάζι και βρέθηκε στην άκρη του πεζουλιού της ταράτσας. Φώναξε κάτι στους μπάτσους με όλη τη δύναμη της ψυχής του, έκλεισε τα μάτια, πήδηξε και πέταξε μακριά.

Την επομένη ο “Κήρυκας (βάζεις όποια πόλη νομίζεις)” έλεγε στο πρωτοσέλιδο του με μεγάλα γράμματα: ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΑΣΕΤΕ ΤΟΝ VOOPERMAN ΚΩΛΟΜΠΑΤΣΟΙ ! ! !, ενώ από κάτω με μικρότερα γράμματα συμπλήρωνε: Αυτά ήταν, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, τα τελευταία λόγια του Μανόλη Βούπερη, τροφίμου του Δημοσίου Ψυχιατρικού Ιδρύματος Χ, λίγο πριν αυτοκτονήσει, πηδώντας από την οροφή του κτιρίου που τον φιλοξενούσε τα τελευταία 10 χρόνια. Οι γιατροί του, οι οποίοι οδηγηθήκαν στον ανακριτή κατηγορούμενοι για αμέλεια ασθενούς, στην απολογία τους ισχυρίστηκαν ότι ο εν λόγω ασθενής έπασχε από χρόνιο σύνδρομο καταδίωξης!

Η αλήθεια ήταν όμως διαφορετική…ο Vooperman είχε για πρώτη φορά πετάξει και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να πετάει, πραγματικά ελεύθερος…

Gevende - Sleeping Pillow...Emna na maye zam

2008-04-24T09:26:00.000-07:00

Την Τετάρτη 16 Απριλίου στο Liebe του Μύλου, δυο μουσικά σχήματα, με τις ευλογίες της Spinalonga Records ανέλαβαν να δώσουν ηχόχρωμα σε μια βραδιά μιας μουντής καθημερινής που συνήθως τίποτα δε συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη...φαινόμενο όχι τόσο θεσσαλονικιώτικο όσο καθαρά επαρχιακό και ας καυχιέται η πόλη ότι είναι η δεύτερη σε πληθυσμό στην Ελλάδα! Τα συγκροτήματα ήτανε οι δικοί μας Sleeping Pillow και οι, μέχρι πρότινος άγνωστοι σε μένα, Gevende εκ Τουρκίας. Πράγματι, δεν ήξερα τι θα μου επεφύλασσε η συγκεκριμένη βραδιά αφού τους πρώτους τους γνώρισα μέσω της myspace σελίδας τους (ελλείψει δίσκου …προς το παρόν τουλάχιστον) ενώ από τους δεύτερους είχα καταφέρει να ακούσω ένα και μοναδικό κομμάτι μέσω ραδιοφώνου, (958…δεν φαντάζομαι να τους έχει παίξει και κανένας άλλος σταθμός αφού δεν πρόκειται για κάποιο mainstream συγκρότημα) γεγονός που από μόνο του δε σου επιτρέπει να σχηματίσεις κάποια άποψη για τη δουλειά τους.

Μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι Sleeping Pillow ήταν από τα συγκροτήματα που θα ήθελα να δω ζωντανά, έτσι ώστε να έχω μια σχετικά ολοκληρωμένη άποψη, καθώς και τον παράγοντα συναυλιακή έκπληξη (Gevende), ο οποίος μέχρι τώρα μόνο θετικά έχει λειτουργήσει (βλ. 16 Horsepower και Lanterna), η απόφαση να διανύσω 45km μετά από 11 ώρες δουλειάς και να βρεθώ στο Μύλο, δεν πάρθηκε και με ιδιαίτερη δυσκολία, τουναντίον.

Έφτασα στο Μύλο ακριβώς την ώρα που είχε ανακοινωθεί ότι θα ανοίξουν οι πόρτες (9:00) και διαπίστωσα με λύπη μου ότι η προσέλευση του κόσμου εκείνη την ώρα ήταν από μικρή έως ανύπαρκτη! Θεώρησα ότι ήταν ακόμη νωρίς και έπιασα τον εαυτό μου να κάνει την αισιόδοξη σκέψη ότι αργότερα ο κόσμος θα έκανε την εμφάνιση του, άλλωστε Έλληνες είμαστε, την καθυστέρηση την έχουμε στο αίμα μας. Πέρασα της πόρτες του Liebe, εναπόθεσα τα πράγματα μου σε ένα stand και αφού πήρα κάτι να πιω περίμενα να πάει 9:30 για να ξεκινήσει η συναυλία (που σιγά μη ξεκινούσε 9:30).

Στο διάστημα αυτό έκανε την εμφάνιση του αρκετός κόσμος, που όμως δεν ήταν τόσο πολύς ώστε να δικαιολογεί την παρουσία ενός συγκροτήματος από το εξωτερικό, το οποίο στο είδος του έχει καταφέρει να φτιάξει σχετικά ένα όνομα, πέραν των συνόρων της χώρας του. Δυστυχώς το κοινό της Θεσσαλονίκης επέλεξε να μην παραστεί για ακόμη μια φορά σε μια συναυλία και από την επομένη να αρχίσει πάλι τη γκρίνια για την ανυδρία των live στην πόλη του. Ευτυχώς η μικρή μου πόλη, έδωσε το βροντερό της παρόν στέλνοντας 10 αντιπροσώπους, δηλαδή περίπου το 10% του κοινού εκείνης της βραδιάς. Το μόνο κακό ήταν πως δεν είχαμε προσυνεννοηθεί μήπως και νοικιάζαμε ένα mini van (!!!). Παρά τη δυναμική συμμετοχή της επαρχίας και τη μικρή συμμετοχή της επαρχιακής μεγαλούπολης, η βραδιά από την άποψη της παρουσίας του κόσμου, δυστυχώς, δε σώθηκε, με πιθανή συνέπεια την μη διοργάνωση αρκετών συναυλιών στο μέλλον. Ηθελέστα και παθέστα!

Αφού πέρασε μια ολόκληρη ώρα (!) από την ώρα που θα έπρεπε να είχε κάνει την εμφάνιση του το πρώτο συγκρότημα και αφού είχα βαρεθεί τη ζωή μου να περιμένω να ξεκινήσει επιτέλους αυτή η βραδιά, μάλλον μαζί μου βαρέθηκαν και τα συγκροτήματα και αποφάσισαν να βάλουν επιτέλους μπροστά τις μηχανές τους. Έτσι λοιπόν έκαναν την εμφάνιση τους περί τις 10:30 οι Sleeping Pillow. Ένα συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, με μια αρκετά ενδιαφέρουσα δουλειά, η οποία δεν έχει τυπωθεί ακόμη σε cd, κάτι το οποίο όμως, απ’ όσο ξέρω, πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Progressive, alternative και ανατολίτικοι ήχοι και ρυθμοί, είναι αυτά τα οποία χαρακτηρίζουν τον ηχό τους, όλα παιγμένα με αξιοπρέπεια, καταφέρνουν και μετατρέπουν το τελικό αποτέλεσμα σε κάτι παραπάνω από απλώς ικανοποιητικό. Όπως προανέφερα, το να τους δω σε κάποιο live, ήταν το κομμάτι που έλειπε από το puzzle που θα ολοκλήρωνε την θετική εικόνα που είχα πλάσει για αυτούς. Και αυτή η βραδιά θα ήταν Η ιδανική, εάν αντί για το κομμάτι που μου χαρίσανε, μου έδιναν ένα στο οποίο:

1. Θα υπήρχε ψυχή στα τραγούδια που έπαιξαν (τεχνικά οι μουσικοί ήταν άψογοι για να λέμε και του στραβού το δίκιο, με εξαίρεση τη φωνή η οποία κινήθηκε μέτριο προς ικανοποιητικό επίπεδο)

2. Τα παραδοσιακά όργανα δεν θα ήταν απών (το Black Sea με ηλεκτρική κιθάρα αντί λύρας; Έλεος!)

3. Κάποια από τα μέλη του συγκροτήματος δεν θα είχανε το ύφος 10 καρδιναλίων

4. Όπου ο μπασίστας δεν θα είχε καθ’ όλο το 45’ set, γυρισμένη την πλάτη του στο κοινό (ναι μέχρι και αυτό με πείραξε, το να έχεις γυρισμένη την πλάτη στο κοινό σου, το λιγότερο που μπορεί να χαρακτηρισθεί, είναι αγένεια!)

5. Ο ήχος θα ήταν καλύτερος…καλά το τελευταίο το παίρνω πίσω, μιας και η ευθύνη βαρύνει τον ηχολήπτη και όχι τους καλλιτέχνες….μα τι μάπα ηχολήπτης ήταν αυτός; Και “κεφάλι” μου έκανε και τον ήχο των παραδοσιακών οργάνων με το ζόρι άκουσα…ήταν που ήταν ελλιπή, ήρθε και τα αποτελείωσε!

Αυτό το βασανίστηκα μέτριο live, έλαβε τέλος περίπου στις 11:15, αφήνοντας με, με μια διφορούμενη άποψη για τους Sleeping Pillow…πολύ όμορφη δουλειά στο studio, μάπα στη σκηνή!

Η αρχική μου ελπίδα, λοιπόν, για μια πολύ όμορφη βραδιά, με απογοήτευσε οικτρά, μ’ αποτέλεσμα να εναποθέτω, πλέον, όλες μου τις ελπίδες για ένα όμορφο κλείσιμο της βραδιάς, στους Gevende, κοινώς στο συγκρότημα kinder έκπληξη. Το εν λόγω συγκρότημα έκανε την εμφάνιση του στις 11:30. Απαρτιζόταν από 5 μουσικούς και με το πρώτο κιόλας κομμάτι τους κατάφεραν να διαλύσουν τα σύννεφα υπνηλίας που είχαν δημιουργήσει οι Sleeping Pillow την προηγούμενη ώρα. Στο δεύτερο τραγούδι, τα άκρα μου συμμετείχαν ασυναίσθητα στους ρυθμούς που έδινε το συγκρότημα ενώ στο τρίτο κατάφερα να βγω από τον λήθαργο εξολοκλήρου και προσπαθούσα να απορροφήσω κάθε εικόνα και κάθε ήχο που είχαν να μου προσφέρουν! Η μουσική τους, μια μίξη από ανατολίτικα, βαλκανικά, jazz και funk στοιχεία φιλτραρισμένα μέσα από μια εναλλακτική αισθητική (οι ίδιοι απλά το χαρακτηρίζουν psychedelic folk), παντρεμένη με μια φωνή υπέροχη. Όλα τους παιγμένα με τέχνη περίσσια και δοσμένα με τόση ψυχή που σε καθηλώνανε και σε κάνανε να μη μπορείς να χορτάσεις τις μελωδίες τους ενώ στο τέλος του κάθε τραγουδιού, ένιωθες ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο ευχαρίστησης στο πρόσωπο σου!

Είχα να νιώσω έτσι από τη συναυλία των Lanterna και από ότι φάνηκε, δεν ήμουν ο μόνος, καθώς το κοινό επεφύλαξε θερμή υποδοχή στους Τούρκους ενώ όσο περνούσε η βραδιά γινόταν όλο και πιο εκδηλωτικό, με αποτέλεσμα τα κενά μεταξύ των τραγουδιών να γίνονται όλο και μεγαλύτερα λόγω των επευφημιών του!

Οι Gevende είναι τα παιδιά της διπλανής πόρτας, τα οποία αν και προικισμένα με πολύ ταλέντο, το οποίο ξέρουν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο, εξακολουθούν να αισθάνονται σαν κάποιοι από εμάς, να συμπεριφέρονται σαν κάποιοι από εμάς με αποτέλεσμα να είναι απολύτως προσιτοί. Έτσι χωρίς να δείξουν καμιά μορφή έπαρσης, βιώνοντας τα τραγούδια, ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους με τρόπο αριστοτεχνικό και άκρως επαγγελματικό, δίχως να διαχωριστούν από τον κόσμο. Κατάφεραν με τον τρόπο αυτό να κερδίσουν μια θέση στην καρδιά όλων όσων τους παρακολούθησαν εκείνο το βράδυ. Παράδειγμα προς μίμηση για πολλά εγχώρια (και όχι μόνο) συγκροτήματα τα οποία ούτε το ταλέντο τους έχουν, ούτε την φήμη τους. Παρόλα αυτά η συμπεριφορά τους συχνά αγγίζει τα όρια της ύβρης.

Με αυτά και με εκείνα οι Gevende μας κράτησαν συντροφιά μέχρι τη μία και τέταρτο, κλείνοντας μια βραδιά η οποία εξελίχθηκε πολύ όμορφα. Τις μέρες που ακολούθησαν το cd τους “έλιωσε” να παίζει στο αυτοκίνητο και στο σπίτι, και την επόμενη φορά που θα αποφασίσουν να επισκεφτούν τη χώρα μας, σίγουρα θα δηλώσω και πάλι παρών!

Όσο για τους Sleeping Pillow…ακούγοντας ξανά τα τραγούδια τους, θεωρώ πως πρέπει να τους δώσω ακόμη μια ευκαιρία, μήπως και το κομμάτι του puzzle που μου χαρίσανε στις 16 Απριλίου, ήταν όντως λάθος. Ο δίσκος όταν θα κυκλοφορήσει, πιστεύω πως θα καταφέρει να αποκομίσει κολακευτικά σχόλια, και αν καταφέρουν να μεταφέρουν το συναίσθημα που βγάζουν στη studio δουλειά τους και επί σκηνής, σίγουρα θα είναι από τις πιο αξιόλογες live μπάντες της Ελλάδας. Αν όχι, για μένα τουλάχιστον δεν θα υπάρχει λόγος να τους δω ξανά. Η υπόθεση Sleeping Pillow θα ξεκαθαρίσει στην επόμενη συναυλία τους. Ένα αναμονή λοιπόν.

myspace: Spinalonga Records, Sleeping Pillow, Gevende

Back to the future....

2008-04-09T11:17:00.000-07:00

Που είναι η αδερφή μου ρε γαμώτο….θα έπρεπε να είχε έρθει μέχρι τώρα από το γυμναστήριο…βαριέμαι μοναχός μου…ας της τηλεφωνήσω μήπως και ψήνεται να πάμε για καμιά μπύρα να προετοιμαστώ αν είναι, ψυχολογικά για έξοδο…

Παίρνω λοιπόν το κινητό, εντοπίζω το όνομα ΚΑΡΝΤΑΣΙ πατάω το Yes και περιμένω….τουουουοτ……τουουουουουτ……τουουουουουτ….

- Ναι; Μου απαντάει μια αντρική φωνή….αντρική προς το εφηβική για να είμαι ακριβής

- (Ώπα: Ποιος μαντραχαλάς είναι αυτός;….Κοιτάω το κινητό μήπως και κάλεσα κάποιον άλλο αριθμό από λάθος, αλλά μπα…η οθόνη εξακολουθεί να γράφει ΚΑΡΝΤΑΣΙ)

- Ναι; Μπαμπά;

- Ο…Ορίστε;!;! (απάντησα με μια διστακτική φωνή που μου βγήκε εντελώς ασυναίσθητα από την έκπληξη)

- Τι θες πάλι ρε μπαμπά; Μου είπε η φωνή κάπως μπριζωμένη

- (………)

- Έλα μπαμπά; Μ’ ακούς;

- (….Μπαμπά; Ποιος; Εγώ; Μα που πήρα; Ποιος είμαι; Βασικα….) Ποιος είσαι; Κατάφερα να ψελλίσω

- Ρε μπαμπά τι θες;

- ……( η αλήθεια είναι πως πάγωσα)

- Άντε γαμ#@%…… και μου το έκλεισε!

Και έμεινα με το κινητό στο χέρι….τι έγινε; Ποιος ήταν αυτός; Γιατί με αποκαλούσε μπαμπά; ….και τότε μου ήρθε…then it hit me όπως λένε και οι Γερμανοί οι φίλοι μας…είχα απευθείας σύνδεση με το μέλλον! Μου αποκαλύφθηκε το μέλλον! Μου φανερώθηκε ο δρόμος προς τον παράδεισο! Μου μίλησε ο Θεός, πώς αλλιώς να το πώ; Hallelujah!!!! Απίστευτο!! Μίλησα με το γιό μου και δεν το πήρα χαμπάρι! Θα κάνω γιο! Δηλαδή…θα κάνω οικογένεια! Να χαρώ; Να λυπηθώ; (σε τέτοιο κόσμο που ζούμε μάλλον το δεύτερο θα έπρεπε). Να το πω στους γονείς μου να ησυχάσουν και αυτοί επιτέλους; Ουφ!!! Έφυγε ένα βάρος από πάνω μου, τα χρόνια περνάνε και δεν λέει να τα περάσω μέσα στην αβεβαιότητα. Τουλάχιστον τώρα κάτι ξέρω, θα κάνω γιό. Κάτι είναι και αυτό. Ένας διάδοχος που θα με φροντίσει στα δύσκολα μου χρόνια! Πως δεν το συνειδητοποίησα νωρίτερα…μου γεννήθηκαν τόσες απορίες τώρα….ποια είναι η μάνα του; Πώς είναι στο μέλλον; Πού ζούμε; Πώς περνάμε; Καταραμένε μπαμπά, που το είχες το μυαλό σου; Τζακ-ποτ σου έκατσε και το έχασες…. αλλά που θα μου πάει, αφού κατάφερα μια φορά να βγάλω γραμμή με το μέλλον σίγουρα θα το καταφέρω ξανά, έχω πίστη! Και εκείνη τη φορά όλα θα γίνουν όπως πρέπει! Θα μιλήσω με τη κοράκλα μου (και όχι με τον αχαϊρευτο τον υιό μου!) για όλα αυτά που με τρώνε, θα μάθω όλες τις απαντήσεις και όλα θα είναι τέλεια!

Τι;

Μη μου πεις ότι δεν θα κάνω κόρη!!! Θα μελαγχολήσω….

Praise the lord brother, praise the lord sister! The future is ours!

Amen!

dap-shoo-wah-doo-wha-doo

2008-03-18T11:07:00.000-07:00

- Sister….ρε γαμώτο τι είναι αυτά;
- Ποια είναι, τι;
- Αυτές οι γραμμές στο λαιμό μου…περίεργες…σαν χαρακιές…Έχεις και εσύ τέτοιες;
- Όχι δεν έχω.. Αυτά είναι ρυτίδες….

Και έμεινα παγωτό...Ρυτίδες; Ρυτίδες στο λαιμό; Στο δικό μου λαιμό; Δεν γίνετε αυτό, μάλλον δεν θα είδα καλά. Δεν θα είδε η αδερφή μου καλά…ξανακοιτάζομαι στον καθρέφτη, μήπως και έχει αλλάξει κάτι, αλλά οι γραμμές παραμένουν εκεί αεικίνητες, αδιάψευστος μάρτυρας ενός και μόνο πράγματος….ΓΕΡΝΑΩ! Γερνάω και δεν το παίρνω χαμπάρι….ποιος ξέρει πόσο καιρό είναι αυτές οι δυο γραμμές εκεί ή μήπως δεν ήταν και εμφανίστηκαν τώρα; Μήπως έχει σημασία; Γεγονός είναι πως ο σφριγηλός νεανικός λαιμός μου είναι πλέον παρελθόν και τη θέση του έχει πάρει ένας λαιμός όχι τόσο νεανικός αλλά όχι και ηλικιωμένος…ένας λαιμός κάπου στο ενδιάμεσο, αναποφάσιστος για το τι θέλει να είναι…Ρυτίδες έχω και στο πρόσωπο, αλλά το διακοσμούν εδώ και αρκετά χρόνια, καθώς ξεκίνησαν ως ρυτίδες έκφρασης και δεν μπορώ να ξέρω αν συνεχίζουν να συστήνονται ως τέτοιες ή αν έχουν αλλάξει ιδιότητα λόγω ηλικίας…όπως και να έχει τόσα χρόνια πάνω μου τις έχω συνηθίσει, αυτές στο λαιμό όμως είναι ένα φρούτο τελείως διαφορετικό. Είναι οι ρυτίδες που έχουν την μαγική ιδιότητα να σε αγχώνουν! Όχι τόσο επειδή “σπάει” η εικόνα σου προς τα έξω, όσο για το ποιος είσαι, που είσαι και τι κάνεις. Βλέπεις ρυτίδες και αρχίζεις τις σκέψεις…μούμπλε μούμπλε εδώ και ένα χρόνο και κάτι βαδίζω σε νέα δεκαετία…μούμπλε μούμπλε τι έχω κάνει μέχρι τώρα; Πόσοι από τους στόχους μου έχουν επιτευχθεί; Πόσα όνειρα έχω αφήσει πίσω; Μούπλε μούπλε πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή μου παίρνοντας και ένα κομμάτι μου μαζί τους; Πόσοι από αυτούς το αξίζανε και πόσοι όχι; Ποιους από αυτούς δεν έπρεπε να χάσω; Μούπλε μούμπλε…και μετά μου έρχονται στο νου αυτοί οι οποίοι έφυγαν νωρίς και μελαγχολώ ακόμη περισσότερο…τελικά ένα πράγμα είμαστε μόνο…εφήμεροι! Όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, αυτό είμαστε, και η ματαιοδοξία μας είναι αυτό που κάνει να θέλουμε να κάνουμε πράγματα τα οποία θα μπορούμε να επιδεικνύουμε και να τα αφήσουμε πίσω μας, σαν ένα σημάδι που να λέει ότι περάσαμε και εμείς από εδώ. Είμαι αρκετά ματαιόδοξος λοιπόν; Μάλλον είμαι και γι’ αυτό δεν θα το βάλω κάτω. Όσα όνειρα χάθηκαν, χάθηκαν δεν θα τα βάψω μαύρα. Νέα παίρνουν τη θέση τους και ξανά προς τη δόξα τραβούν. Νέα, όμορφα και ευέλικτα, για να μπορούν να προσαρμόζονται εύκολα στις απρόβλεπτες συνθήκες, έτσι ώστε να μη μείνω ξέμπαρκος. Όσο για τους ανθρώπους που μπαίνουν και βγαίνουν από τη ζωή μου…εδώ μάλλον θα πρέπει να κάνω λίγο κράτη, μιας και αν συνεχίσω με αυτό το ρυθμό, δεν βλέπω να μένει “πρίζα” από τον εαυτό μου. Και δεν μιλάω για τους πέντε που έχω μόνιμα γύρω μου οι οποίοι και παίρνουν και δίνουν, μ’ αποτέλεσμα το κενό να αναπληρώνεται αμέσως, μιλάω για τους περιφερειακούς, που όσο εύκολα έρχονται, άλλο τόσο εύκολα χάνονται καθώς και για το έκτο άτομο, το οποίο ακόμη δεν έχει βρεθεί για να “καλύψει” τη κενή θέση. Αρκετές έως τώρα οι υποψήφιες, αλλά αποδείχτηκε πως καμία έως τώρα δεν είχε τη κατάλληλη υπομονή ή και να την είχε, για τον Χ, Ψ λόγο η “συνεργασία” δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει….που να μη κολλούσα βαρέα και ανθυγιεινά!
Με αυτά και με αυτά, ξεχνάω τις ρυτίδες και όλα εκείνα που έχουν βαλθεί να μου ρίξουν την ψυχολογία, και κοιτώ μπροστά. Επαναπροσδιορίζω τους στόχους μου και βουρρρ για την επίτευξη του καλύτερου δυνατού. Το μόνο που πρέπει να προσέχω είναι να μη πάρουν τα μυαλά μου αέρα, και επιχειρήσω να κάνω πράγματα τα οποία δεν μπορώ ή δεν πρέπει να κάνω, μ’ αποτέλεσμα να λιώσουν τα “φτερά” μου και φάω τα μούτρα μου, όπως ο Ίκαρος. Ευτυχώς που υπάρχουν και τραγούδια σαν το…εμμμ από τους…..ουουφφφ αυτό μωρέ που λέει dap-shoo-wah-doo-wha-doo….έλα από το δίσκο που έχει και το....εμμμ αυτό που λέει και beep beep μωρέ!….Κατάλαβες ή τζάμπα χτυπιέμαι;

Α να γεια σου, αυτό! ;)
Για το τελευταίο είναι σίγουρο πως δεν ευθύνεται το νερό!!!

Huh???

2008-03-17T12:28:00.001-07:00

Σήμερα δεν πήγα στη δουλειά. Ο λόγος μια πονεμένη ιστορία που δε θα αναλύσουμε ούτε σήμερα και μάλλον ούτε ποτέ. Ήμουν λοιπόν ξάπλα ολημερίς και έλιωσα τα μάτια μου μπροστά στην τηλεόραση. Είδα όλα τα πρωινάδικα και ένα σωρό άλλα ευτράπελα σόου μα τίποτα δεν κατάφερε να με εκνευρίσει περισσότερο από το μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του Mega.
Θέμα: Η απεργία του Μετρό και του ΗΣΑΠ
Τίτλος: Απεργία του Μετρό και του ΗΣΑΠ. Νεκρώνει η Ελλάδα!
Εμμμ... Συγνώμη που σας το χαλάω, αλλά η Αθήνα δεν είναι όλη η Ελλάδα. Και πάλι συγνώμη δηλαδή αλλά όσοι ζούν στην Αθήνα άλλοι τόσοι ζουν εκτός αυτής. Και προσωπικά χέστηκα για το αν λειτουργεί το Μετρό και ο ΗΣΑΠ μιας και η καθημερινότητά μου δεν επηρεάζεται επουδενί από αυτό. Για αυτό που δεν μπορώ να πω ότι χέστηκα είναι ο σνομπισμός που επιδεικνύουν τα κανάλια εθνικής (υποτίθεται) εμβέλειας απέναντι στην επαρχία. Και δεν είναι θέμα κόμπλεξ όπως μερικοί ίσως προτρέξουν να πουν... είναι παράπονο. Παράπονο που κανείς από αυτούς δεν ασχολείται και δεν προβάλλει και τα δικά μας προβλήματα και τη δική μας καθημερινότητα και πραγματικότητα. Νιώθω ότι θέλουν να μας περάσουν ότι η πραγματικότητα της Αθήνας είναι και η δική μας, όμως δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Κάποτε υπήρχε μια εκπομπή η οποία ονομαζότανε "Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα" και χαμογελώ με πίκρα...τόσα χρόνια και ακόμη δεν καταφέραμε να το αλλάξουμε αυτό...λέω λοιπόν... Μήπως η αυτοδιάθεση, τώρα που παίζει και τόσο πολύ σαν σενάριο, τελικά δεν είναι και τόσο κακή ιδέα; Μήπως αν τους φύγουμε θα εκτιμήσουν αυτό που είχαν και χάσανε;
Θεωρώ ότι δε θα τους καίγεται καρφί, γιατί πάντα έτσι ήταν η Αθήνα απο αρχαιοτάτων χρόνων.... μόνο για την πάρτη της. Όποιος ακολουθήσει καλώς όποιος όχι...περαστικά μας!
Να δεις που και αυτό, με το νερό θα έχει να κάνει!

Α.Ρ.Η.

2008-03-13T14:48:00.001-07:00

12:03...μόλις επέστρεψα σπίτι, μετά από μια Πεμπτιάτικη έξοδο η οποία σε χρόνο και μέρος ανύποπτο μεταράπηκε σε μια έξοδο πολιτικής να το πω;...χμμμμ.... κοινωνικής να το πω;...χμμμ μάλλον κοινωνικοπολιτικής (για να είμαι δίκαιος ως και προς τους δυο όρους) συζήτησης! Και ποιός θα το φανταζότανε ότι όλα θα ξεκινούσανε από ένα τραγούδι των Sleeping Pillow (το ποιό, δεν έχει σημασία). Μετα μπύρας και μουσικής, λοιπόν, καταλήγω στα ακόλουθα συμπεράσματα-ερωτήματα...Πότε θα έρθει ο πρίγκιπας να μας δώσει το φιλί που θα μας ξυπνήσει από τον λήθαργο στον οποίο έχουμε πέσει; Πότε θα φτάσει ο κατάλληλος κόμπος στο χτένι; (Και λέω "κατάλληλος" γιατί απ' ότι έχω καταλάβει το χτένι έχει πολύ αραια "δόντια") Πως καταφέρνουμε πάντα να βρισκόμαστε με την πλευρά των άπορων και πάντα να ζητούμε ελεημοσύνη, παρά τα 27 χρόνια παρουσίας μας στην Ε.Ε.; Πώς θα γίνει να πάψουμε να ζηλεύουμε όλους αυτούς εκεί έξω, που έχουν όλα αυτά που θα έπρεπε και εμείς να έχουμε και που για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν τα έχουμε; Μήπως αν ψάξουμε λιγάκι παραπάνω θα διαπιστώσουμε ότι τα έχουν μαζέψει όλα, κάποιοι λίγοι και καλοί, και εμείς οι "κακοί" απλά να πάμε να "κουρευτούμε"; Μήπως....; Μήπως....;
Τελικά η ζωή σε αυτόν τον τόπο είναι γεμάτη ερωτήματα για τα οποία όλοι έχουμε τις κατάλληλες απαντήσεις, αλλά κανείς δεν τις δίνει....κρατάμε το στόμα μας κλειστό και φυλάμε τις σκέψεις για τον εαυτό μας , φαντάζομαι ως ενθύμιο για μια όχι και τόσο μακρινή εποχή, όπου όχι μόνο δεν θα μπορούμε "αντιδραστικά" να σκεφτούμε, αλλά να σκεφτούμε γενικά...εναποθέτω τις ελπίδες μου στο κάρβουνο και στο καζάνι που βράζει...ήδη τα διπλανά καζάνια έχουν σκάσει ...παίζει το επόμενο να είναι το δικό μας, και όλα μετά από αυτό ίσως να είναι διαφορετικά...από τη φωτιά γεννιέται ζωή...βρε λες σε 10 χρόνια τελικά όντως να τα βλέπουμε και να γελάμε;

Υ.Γ. Από αυτό τον τόπο ελάχιστοι πέρασαν με καθαρή ματιά που είχαν το θάρρος να πούνε τόσο γι' αυτά που βλέπανε όσο και για αυτά που σκέφτονταν, και γι'αυτό αυτός ο τόπος τους τίμησε με διασυρμό, με παραγκωνισμό, με έναν ατιμωτικό θάνατο ή απλά με έναν αποκεφαλισμό...κρίμα γιατι ίσως τώρα τα ερωτήματα μας να μην ήταν και τόσα πολλά...τόσα χρόνια, τόσοι αιώνες... δε γίνεται μάλλον το νερό θα φταίει!

FFW People

2008-02-15T13:32:00.001-08:00

Φορές, φορές αντιλαμβάνομαι ότι κατά γενικό κανόνα, οι άνθρωποι διακρίνονται σε δυο κατηγορίες. Σε αυτούς που ζουν τη ζωή τους με τον ευρέως αποδεκτό τρόπο, δηλαδή μέχρι τα 18 σχολείο, στη συνέχεια κάποιου τύπου σπουδές, μια δουλειά, ένας γάμος, παιδιά, και πάλι δουλειά, μπορεί ένα διαζύγιο και μετά ακόμη ένας γάμος, φυσικά κι άλλα παιδιά, σύνταξη, εγγόνια, άντε ίσως και κανένα δισέγγονο και τελικώς ο θάνατος…κάποιοι καταφέρνουν να τηρήσουν το σχέδιο, άλλοι πάλι, άθελα τους επισπεύδουν τη διαδικασία και μεταπηδούν κατευθείαν στο τελευταίο στάδιο. Υπάρχουν και οι άλλοι…..αυτοί που αποφασίζουν να τα ζήσουν όλα στο FFW, σαν να φοβούνται ότι δεν θα προλάβουν, και βιάζονται να χωρέσουν μια ζωή σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως μεγαλώνουν πιο νωρίς, παντρεύονται όταν είναι ακόμη παιδιά, κάνουν παιδιά ενώ οι ίδιοι είναι παιδιά, δουλεύουν όταν οι άλλοι σπουδάζουν και επιλέγουν αντί της φυσικής χρονικής φθοράς, να καούν με τον δικό τους τρόπο, όταν οι συνομήλικοι τους ακόμη πλάθονται και βλέπουν μια ζωή ολόκληρη να τους περιμένει….το τέλος τους, ως επί το πλείστον, βίαιο, απροσδόκητο, σαν μια έκρηξη που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της και που μπροστά στη θέα της απλώς παγώνεις, νιώθοντας ανήμπορος να αλλάξεις την τροπή των γεγονότων.
Θα μπορούσε η κατάσταση να είναι διαφορετική; Θα μπορούσαν να παρατείνουν τη φωτιά, αν κόβανε ταχύτητα; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. “Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον”, έλεγαν οι αρχαίοι ημών(;) (μπορεί και υμών) πρόγονοι, εάν θεωρήσουμε ότι αποδεχόμαστε την ύπαρξη της μοίρας, του πεπρωμένου, του ριζικού κτλ κτλ.
Καλό σου ταξίδι Χρήστο…στη σκέψη μου σε έχω και θα σ’ έχω πάντα, σαν τον ξένοιαστο και χαμογελαστό νέο που γνώριζα πριν χρόνια, τότε που ακόμη η ανάγκη της φθοράς δεν είχε κάνει την εμφάνιση της…
Εις το επανιδείν.

intro

2007-12-20T09:26:00.001-08:00

Εν αρχή ην το άγνωστο. Τόσο γι' αυτόν που γράφει όσο και γι' αυτόν που τυχαία ή μη θα διαβάσει τα γραφόμενα του πρώτου. Το τί θα ακολουθήσει και αυτό άγνωστο. Μπορεί ο αναγνώστης να απογοητευτεί και να μη ξαναπατήσει το ηλεκτρονικό του πόδι σε αυτή τη γειτονιά ή τουναντίον να του αρέσει και να περνάει που και που για να λέει την καλημέρα, καλησπέρα ή καληνύχτα του. Απόψεις υπάρχουν πολλές και θα ήταν ευχάριστη έκπληξη αν κάποιος αποφάσιζε να εκθέσει και τη δική του άποψη, πάνω σε κάποιο θέμα που έχει αναρτηθεί, είτε συμφωνεί είτε όχι με τον γράφοντα.
Τα πολλά λόγια, όμως, είναι φτώχεια και γι' αυτό κάπου εδώ θα πρέπει να ορίσω το outro, του intro! Enjoy:)